Het is mooi een raam te zijn waarin het licht niet dooft voor al wie denkt: 'Het is al laat'.

iemand kan honderd keer het raam open doen en weer sluiten koffie zetten, de post ophalen boodschappen doen en zich niet thuis voelen het gaat er niet om hoe vaak iemand aan tafel gaat zitten en een gedicht probeert te schrijven over zichzelf als over een ander die onschuldig is iemand kan falen en het daarbij laten - Miriam Van hee Uit: Achter de bergen, 1996

Als ge dicht genoeg komt als ge heel goed kijkt dan kunt ge de barsten zien van boven tot beneden van mijn schouder tot mijn tenen Het is maar wat het is Als ge dicht genoeg komt als ge heel goed kijkt dan ziet ge de lach om te camoufleren onder mijn kleren verander ik van kleur Laat mij los Laat mij buiten Ik heb nood aan lucht aan ademruimte Als ge dicht genoeg komt als ge heel goed kijkt dan ziet ge de lijmen om mij samen te houden Iets wat al eens hersteld is breekt makkelijker in twee maar het gevoel is al gekend dus het zeer valt mee Laat mij los Laat mij buiten Ik heb nood aan lucht Aan ademruimte Laat mij buiten Nood aan ademruimte Nood aan lucht - Hannelore Bedert Uit: Vanaf nu doe ik alles wat ik wil

Ik hou van Icarus die wist dat de was zou smelten en toch naar de zon toe vloog. ik hou van het meisje dat wel zag hoe blauw de baard van Blauwbaard was- dat was juist de reden. Ik houd van Doornroosje die alleen maar deed alsof ze sliep. Ik houd van sneeuwwitje, die de dwergen een stelletje neuroten vond. "Wie heeft er op mijn stoeltje gezeten? Wie heeft er van mijn bordje gegeten?' En van de dwerg, die helemaal niet zoveel van Sneeuwwitje hield; 'Toen zij er nog niet was, waren wij nog met zeven. En nu? Moet je ons nu eens zien.' Van de reus die kwaad is, omdat iedereen zijn schoenen laarzen noemt. Ik houd van wie niet in het sprookje past. Maar vooral hou ik van Icarus die wist dat de was zou smelten en toch naar de zon toe vloog. - Tjitske Jansen Uit Het moest maar eens gaan sneeuwen. Uitgeverij Podium, 2003

zoals alle mensen heb ik de meeste prijzen op deze wereld niet gewonnen heb ik de meeste boeken niet gelezen er nog minder van geschreven heb ik de meeste kinderen niet gebaard de meeste mensen nooit ontmoet de meesten niet eens gekust dat stelt mij voor vandaag gerust - Maud Vanhauwaert Uit: Ik ben mogelijk

en hoe ik niet vergeet wat ik vergeten ben, meer nog dat wat ik vergeten ben, daaraan denk ik nog het meest zoals aan wat mijn moeder bedoelde toen ik, nog zo dik als Afrika en mijn cavia nog mals, haar vroeg waarom vergeten geen 'ge' krijgt zoals geslapen, gegeten en gedanst en zij toen, terwijl ze de strijk opplooide mompelde alsof ze de woorden tussen mijn kleren schoof: vergeten wordt nooit voltooid - Maud Vanhauwaert Uit: Ik ben mogelijk Naar aanleiding van Gedichtendag 2018 en de aanstelling van Maud Vanhauwaert als stadsdichter in Antwerpen.

je voelde het zweet op je wenkbrauwen rusten, je keek waar je liep en het leek alsof de aarde terugkeek, de stenen de bladeren van vorig jaar wenkten je eerst en weken dan weer, ze maakten je dronken, je struikelde maar je bleef overeind, je leefde gewaarschuwd en je gedachten zweefden niet langer maar ze bezonken tegen een veld violetblauwe bloemen ze roken naar fresia's, of nee, seringen ze roken naar vroeger, je jeugd, je verlangen, je kende de weg niet noch de bestemming deze vreugde niet en deze bloemen - Miriam Van Hee Uit: Buitenland, De Bezige Bij (2008)

vouw je schaduw op spreid de horizon knip de tijd buiten de stippellijn open je deur, je denken adem je nieuw en stap de dag, het jaar in. - Mary Heylema

Wat kan er nou gebeuren in één nacht? De huizen zoeken warmte bij elkaar en staren in het eerste zonlicht naar hun slaperige gevels in de gracht. Veel is er niet veranderd, dat is waar. Toch heeft de nacht iets wonderlijks gebracht: er is opeens een heel nieuw jaar, dat wacht - wat kan er niet gebeuren in een jaar! Zorg dat je wakker bent. En klaar. - Hans Kuyper

Feesten is leuk, maar niet wanneer je je  geliefden enkel in je hart meedraagt. Ik mis de mannen in mijn leven nu nóg harder. Om wat ze me geleerd hebben, bewust en onbewust. De levenslessen en de wijsheid. Gewoon, hoe het vroeger was, met hen erbij.  't gaat me wat moeilijk af, deze feestdagen. Geef alsjeblief iedereen een extra knuffel en koester de mooie momenten. Ook al lijken ze nu banaal  of saai  en klinkt het zo cliché... Geloof me maar gewoon. Het leven gaat zo ongelooflijk snel. De wereld is wonderlijk leeg zonder jou. Er staat maar zo weinig meer in. De hemel is aldoor zo hinderlijk blauw. Waarom? Wat heeft het voor zin? De merel zit zachtjes te zingen in ‘t groen. Voor mij hoeft ie heus zo z’n best niet te doen. De wereld kon vol van geluk zijn, maar nou: leeg, zonder jou. Dat zonder jou nog een lente bestaat met ooievaars en met bloemen, dat er een meidoorn in bruidstooi staat, is zonder meer tact...

Stil - De kracht van introvert zijn in een wereld die niet ophoudt met kletsen "Het geheim van het leven is om jezelf goed te belichten. Voor sommige mensen is dat in de schijnwerpers op het podium. Voor anderen is het achter een werktafel met een bureaulamp. Gebruik je aangeboren vermogens -doorzettingsvermogen, concentratie, inzicht en sensitiviteit- voor werk dat je leuk en belangrijk vindt. Los vraagstukken op, maak kunst, denk diep na. Zoek uit wat jij aan de wereld kunt bijdragen en zorg ervoor dat je die bijdrage levert. Als je daarvoor in het openbaar moet spreken, moet netwerken of andere dingen moet doen die je ongemakkelijk maken, doe ze dan toch maar. Maar aanvaard dat ze moeilijk zijn en beloon jezelf wanneer je klaar bent. Zeg je baan als tv-presentator op en ga een opleiding volgen tot bibliothecaris. Maar als je het heerlijk vindt om tv-programma’s te presenteren, creëer dan een extravert personage om de dag door te komen. Ik zal je een vuistregel geven v...

het leven gaat niet over blozen - leg dat mijn wangen maar eens uit  - die kleuren zonder tussenpozen mijn ziel en zaligheid vooruit het leven gaat niet over blozen maar zachtjes gloeiend zie je mij met al het kwetsbare het broze kom je een stukje dichterbij - Merel Morre

we zouden kunnen gaan zitten in een koffiekopje. je weet wel, een klassiek, met schuine wanden, zodat we telkens naar elkaar toe schuiven. geen mok, dat niet. geen grote cilinder  met platte bodem maar zo'n kleintje, bol misschien dat we daarin moeten investeren: van alle kamers kopjes maken. - Sylvie Marie

Ik wil je in woorden wikkelen   je vangen in metaforen   me verstoppen in gaatjes   die je blikken in me boren   ik wil het licht dat jou draagt   langzaam in mijn ogen druppelen langsheen de vezels van je trui naar je lippen huppelen urenlang harp spelen op je wimpers en languit gaan liggen in je zij ik wil de zee horen in je oorschelp en eindelijk kunnen zeggen: je ruist in mij -  Bo Vanluchene

Ik was nooit van het dorp van de mannen van het dorp voor wie moeders wijven en geen vrouwen waren pruimende mannen die hun diepste rochels met een precisie van een kogel in de koolbak mikten ik was wel van de velden van de jongens van de velden voor wie meisjes durvers en geen miekes waren rovers op zoek naar sluiers kikkerdril, magische konijnenpijpen en vergeten sloten begroeid met wuif-riet maar vooral was ik van Merlijn van de magie van duistere kelders en net als dat ene jongetje wou ik de mooiste vogel zijn -  Yerna Van Den Driessche Uit: Het Liegende Konijn, 2009-1

Ik ben ergens halverwege als ik naar je kijk met deze ogen. Mijn testament kan wachten, er is tijd – misschien heb ik nog drieëndertig jaar, misschien te weinig dagen om jouw beeltenis te maken.Het kan me niet veel schelen zolang jij er bent, mijn leven lang, Agatha – met je naam vol aah’s om te fluisteren in de nacht, met je handen en je lippen en het eeuwige geheim van wat er in je omgaat als je naar me kijkt en lacht terwijl ik laag op laag breng, heen en weer been, zoekend naar je ware kleuren. Met jou zal ik nooit ergens anders zijn dan halverwege, in het midden van de wereld. Mijn werk is mijn wapen tegen de tijd; mijn schild ben jij. - Ingmar Heytze

De dagelijkse omgang gaf me het trotse gevoel alles te weten van make-up, kleedgedrag, damesscheermesjes en het geheim en de gevolgen van de vrouwelijke maandstonden. Ik merkte dat ik jaloers was op die regelmatige herinnering aan iets wat zo volmaakt vrouwelijk en bepalend was, zo sterk verbonden met de grote cyclus van de natuur. Het kan zijn dat ik het net zo armzalig formuleerde als hier toen ik het gevoel probeerde uit te leggen. 'Je romantiseert gewoon iets wat je zelf niet hebt. Het enige nut is dat je weet dat je niet zwanger bent.' Gezien onze relatie vond ik dat een tikje onbeschaamd. - Uit: Alsof alles voorbij is (The Sense of an Ending) van Julian Barnes

De kriebel in je buik die blijft gaan. In gedachten dromen van dromen veel verder van het nu vandaan. Ga je voor onzeker, niet wetend waar en hoe, met de mooiste bestemmingen niet wetend waarnaartoe? Kies je voor onbestemd, het gevoel dat die kriebel voedt of ga je voor veilig, voor het verstand dat alles moet? Diep vanbinnen weet alles in jou wat te kiezen, met het volgen van je hart kun je niet verliezen. - Lief voor je leif

De dag is geweest de nacht is op komst en alles vertraagt ik heb mijn bekomst van druk en gedoe van alles dat moet ik leg het hier neer Maar u te zien daar in de zon dat het zou kunnen als het kon de onomkeerbaarheid van tijd en de zinloosheid van spijt De dag is geweest een deken dat valt je adem vertraagt en alles houdt halt ik leg alles af ik leg het hier weer wat ik niet begrijp is er morgen ook weer Het is wat het is het komt hoe het komt de lichten gaan uit en alles verstomt - Pieter Embrechts

Kom, verdwijn met mij de nacht wacht in Amsterdam of elders, laten we onze zinnen verzetten naar vergeten plaatsen, of elders En kom, laten we daar proosten, zodat we mede klinkers worden van zij die de woorden even willen weggooien naar oneindigheid of elders Kom, laat ons tranen weglachen (Ik zou ze van je wangen willen aaien en je verborgen zorgen even in mijn armen willen sluiten, tot ze stilletjes stikken want ik heb wel wat liefde over, moet je weten zo ook vriendschap, of troost ik heb zo veel over voor jou) Dus kom, kom eens hier en koester mee, koester mij, dan kan ik gerust in slaap vallen en reizen naar vergetelheid of elders. - Emanuelle Gernay

- Voor Margot - Dat ge mij nooit als juffrouw hebt gezien terwijl ik in uw huis altijd 'schooltje' kwam spelen dat ik nu in m'n eentje bij uw steen op bezoek moet in plaats van steevast elke zaterdag met velen Da ge mijn man nie hebt leren kennen om dan stiekem achter zijn rug uw duim op te steken dat 't laatste wa ge hoorde mijn tranen was die 's nachts om uw terugkomst bleven smeken Da ge mij nu niet gaat zien afstuderen en niet zult lachen met mijn gekke proffen dat ik na al 't bloed zweet en tranen niet met een stuk taart in uw zetel zal neerploffen Da ge daar boven met uw benen zit te zwengelen en rode wijn drinkt zonder op mij te wachten da ge met oma rondedansjes doet zonder een kus op mijn bol om de pijn te verzachten Da ge later niet met uw beide grote handen over mijn bolle...

Het meisje tegenover mij heeft haar apparatuur uitgeschakeld maar de dopjes in haar oren laten zitten. Kort kijkt ze me aan met een flauwe glimlach alsof ze iets herkent maar direct wendt ze haar blik af naar buiten. Ze heeft me niet gezien. Ze bevond zich al op de drempel. Onder haar hals bloeit een blos op als wordt ze ineens iets gewaar dat er ongezien al enige tijd moet geweest zijn. Dat kijken zien wordt is niet vanzelfsprekend. Je moet er een blik voor uitschakelen.  De alomtegenwoordigheid van muziek valt niet meer uit te bannen. - Piet Gerbrandy

ik vroeg of je nog van me hield  en je zweeg lange tijd  tot je 'kijk', zei, 'beneden' daar stonden in langzaam  en laaghangend licht  twee reeën een ogenblik stil,  toen vluchtten zij snel en gewichtloos  het struikgewas in hier en daar werden bladeren geel  dat was wat je daarna zou zeggen  'september, de herfst komt er aan' - Miriam Van Hee

Oké. Het is echt wel oké! De rit verliep vlot, het huisje was relatief snel gevonden en de sleutel nog sneller. Ik maakte me natuurlijk weer eens zorgen om niets. De eerste nacht verliep wat moeizaam, omdat het huis langs alle kanten kraakt. Het vroeg dus iets meer moeite om op te staan, al verdween dat gevoel meteen als ik de rolluiken opende. De bergen volledig gehuld in een fantastische mist. Snel een koffietje zetten, een dikke trui aan en naar buiten! Geweldig, dit. Ongelooflijk genieten van de stilte om me heen. Ik mis eigenlijk niet echt iemand om dit mee te delen, klinkt dat gek? De rest van de dag ga ik op trektocht. Een avontuurlijke wandeling van 9 kilometer, dat zal me wel lukken he. Of niet? Ik duw de twijfels weg en vertrek met een rugzak vol praktische dingen en veel goede moed. De eerste kilometers van de wandeling wegen mentaal zwaarder dan ik dacht. "Is 9 km toch niet te veel ineens? En wat als ik mijn voet omsla of iets anders ergs voor heb? Stel dat ik v...

Morgen is het zo ver: dan vertrek ik voor een weekje alleen weg. Toch niet zo bijzonder, hoor ik je denken. Voor mij is het dat wel. Na jarenlang vakanties met het gezin, daarna met het lief en nog eens daarna met de vriendengroep... Zou ik niet weten hoe het voelt om echt héél de tijd met jezelf te zijn. En kan ik dat eigenlijk wel? Misschien ben ik m'n eigen gezelschap na een dag alweer beu. De vraag blijft ook of ik genoeg zal durven en of ik niet eenzaam raak. Waarom dan toch? For starters: als ik niet alleen weg ging, dan had ik gewoon géén vakantie. Iedereen heeft drukke agenda's, reizen moeten lang op voorhand gepland worden en buiten de schoolvakanties om... Niet vanzelfsprekend voor de leerkrachten in de vriendenkring. Daarnaast sprak het idee me eigenlijk wel aan. "Dat moet ik toch kunnen, niet?"Het is ook een goeie leerschool voor het echte Alleen Wonen, wat er stilaan zit aan te komen. Niet echt natuurlijk, want vakanties zijn niet hetzelfde als de dag...

Waar ik naar verlang vandaag een frisse zomerjurk te dragen met blote schouders, een uitgesneden hals en rug en vooral goed los om de heupen waarmee ik dan de tuin in loop de zon schijnt warm, maar de wind houdt het draaglijk en brengt de jurk in beweging en dan ben jij er natuurlijk ook die de jurk al even mooi vindt en samen trekken we hem uit en hangen hem aan een tak en liggen te kijken in het gras naar zo'n frisse zomerjurk in een boom, daar verlang ik het meest naar vandaag. - Jo Goovaerts

je hebt me alleen gelaten maar ik heb het je al vergeven want ik weet dat je nog ergens bent vannacht nog, toen ik door de stad dwaalde, zag ik je silhouet in het glas van een badkamer en gisteren hoorde ik je in het bos lachen zie je, ik weet dat je er nog bent laatst reed je me voorbij met vier andere mensen in een oude auto en ofschoon jij de enige was die niet omkeek, wist ik toch dat jij de enige was die mij herkende de enige die zonder mij niet kan leven en ik heb geglimlacht ik was zeker dat je me niet verlaten zou morgen misschien zul je terugkomen of anders overmorgen of wie weet wel nooit maar je kunt me niet verlaten - Hans Lodeizen

We zaten neer in de trein ik hunkerde naar iemand anders dan mezelf om mee in de knoop te liggen verstrengeld, als armen en vlinderkusjes de eerste nachten. Jij glimlachte en je zweeg dat was het eerste wat we samen deden. We zaten neer zoals we gemaakt zijn: voor elkaar. - Emanuelle Gernay

Je lichaam vast in slaap, de rest vloog weg. Een hand ligt naast je met gekrulde vingers. Doe ik mijn hand erin, de jouwe sluit zich, neemt die van mij en legt hem op je hart, je andere eroverheen. Wat heet liefde. Zomaar zing ik iets zonder dat ik het merk, een lied dat niet bedacht wordt maar bestaat, ik weet van niks, ik merk dat ik het zing terwijl ik fiets, een trap afloop, blad hark, ik weet niet wat ik zing tot het gezongen is. - Eva Gerlach

Als iemand mij nou maar had opgeraapt en in zijn zak gestopt en daar gelaten had, dat af en toe een hand mij vond, voelde hoe zacht ik was en dan weer losliet. Of op de vensterbank gelegd, op 't nachtkastje, in een rommeldoos. De keukenla! Ik heb nog nooit een reis gemaakt, ik moest zo nodig wortel schieten. Als iemand mij nou maar had opgeraapt, er was niets aan de hand geweest, ik was kastanjebruin geweest, ik had geglansd, geglansd, wat later was ik wat gaan rimpelen, en dan, nou ja, maar nu, nu moet ik onvrijwillig transformeren en niet zo'n beetje ook. En steeds als ik zo ongeveer gewend ben aan mijn nieuwe vorm, steeds als ik zo min of meer geaccepteerd heb dat ik ben zoals ik ben, dan ben ik alweer anders. En als het nu zo was dat ik gekozen had om zo te zijn, dat ik het wilde: steeds een ring erbij, zoveel soortgenoten aan mijn takken in hun veilig stekelhuis, zo anders dan ikzelf, maar wat weet ik het nog goed. Ik heb het opgegeven ...

De bijen hangen zo loom aan de bloemen en de zonneschijn ligt zo lui op de grond. Er woekert een vredelijke lediggang. Ledigheid is des duivels oorkussen. Wat doen de mensen niet allemaal uit verveling. Ze studeren uit verveling, ze bidden uit verveling, ze verlieven zich, gaan trouwen en vermenig- vuldigen zich uit verveling en ten slotte sterven ze uit ver- veling en - dat is het gekke - alles met de meest gewichtige gezichten, zonder dat ze merken waarom, en ze zien er weer ik veel wat in. Al deze helden, deze genieën, deze domkop- pen, deze heiligen, deze zondaren, deze familievaders zijn in wezen niets anders dan geraffineerde lediggangers. Waarom moet ik dat juist nu weten? Waarom kan ik mezelf niet au sérieux nemen, en het arme popje een rok aantrekken en een paraplu in de hand geven, zodat het zeer rechtschapen, zeer nuttig en zeer redelijk wordt? Waarom moet ik dat juist nu weten? Ik ben een ellendige grappenmaker. Waarom kan ik mijn grappen niet ook met een ...