Het is mooi een raam te zijn waarin het licht niet dooft voor al wie denkt: 'Het is al laat'.

Wilt u nu afronden? u overschrijdt uw tijd ja, alleen nog even dit heel kort dan hoe ze die avond bij me kwam in die andere stad waar ik doelloos leefde hoe ze er alles voor over had om bij me te komen die avond die donkerblauwe avond zachte regen in het gouden lamplicht op het macadam van de straat hoe we samen lagen en liefde dat grote woord waar ik geen ander voor vinden kan in tijdloosheid ons omhelsde sindsdien in tiktakkende onrust verliet ik haar vaak maar en dat wou ik nog even zeggen weggaan deed ik nooit meer bij haar u heeft uw punt gemaakt - Remco Campert Uit: Een oud geluid. 2011.

Ik ga nu slapen met mijn verdriet. Zelf slaapt het al. Het voelt mij niet. Jaagt het zich op van droom naar droom, zo bang als ik voor dwalende vragen? Ik weet het niet. Ik lig en kijk het zwart in. Ik ben ver van het lijf dat naast me ademt. Ik gebied mijn hersens, tevergeefs, te doven. Zij spinnen een eentonig lied, verjagen slaap maar niet verdriet, dat in zijn droom mijn slaap verbiedt. En als het ontwaakt? Vlucht ik dan? Sla ik? Omhels ik het? Het lichaam naast me beweegt. Het kreunt. Ik ken het niet. - Geert Van Istendael (Voor D)

De muren moeten nog warm zijn van het vuur dat er brandde. Kleren liggen op een stoel, de geuren voor later in de draden opgeslagen. Vergeet geen detail. Zo is het. Zo klinkt het. Zo mild valt het licht. Dit beitelen in steen terwijl het leeft. Het huis moet blijven staan om in te slapen als het weg is. Verzin nu je erin bent hoe het vroeger was. Zet de dingen op hun plaats om terug te kunnen vinden bij gemis. - Ruth van Rossum Uit: Sakasegawa. 2012.

Feesten is leuk, maar niet wanneer je je  geliefden enkel in je hart meedraagt. Ik mis de mannen in mijn leven nu nóg harder. Om wat ze me geleerd hebben, bewust en onbewust. De levenslessen en de wijsheid. Gewoon, hoe het vroeger was, met hen erbij.  't gaat me wat moeilijk af, deze feestdagen. Geef alsjeblief iedereen een extra knuffel en koester de mooie momenten. Ook al lijken ze nu banaal  of saai  en klinkt het zo cliché... Geloof me maar gewoon. Het leven gaat zo ongelooflijk snel. De wereld is wonderlijk leeg zonder jou. Er staat maar zo weinig meer in. De hemel is aldoor zo hinderlijk blauw. Waarom? Wat heeft het voor zin? De merel zit zachtjes te zingen in ‘t groen. Voor mij hoeft ie heus zo z’n best niet te doen. De wereld kon vol van geluk zijn, maar nou: leeg, zonder jou. Dat zonder jou nog een lente bestaat met ooievaars en met bloemen, dat er een meidoorn in bruidstooi staat, is zonder meer tact...

je hebt me alleen gelaten maar ik heb het je al vergeven want ik weet dat je nog ergens bent vannacht nog, toen ik door de stad dwaalde, zag ik je silhouet in het glas van een badkamer en gisteren hoorde ik je in het bos lachen zie je, ik weet dat je er nog bent laatst reed je me voorbij met vier andere mensen in een oude auto en ofschoon jij de enige was die niet omkeek, wist ik toch dat jij de enige was die mij herkende de enige die zonder mij niet kan leven en ik heb geglimlacht ik was zeker dat je me niet verlaten zou morgen misschien zul je terugkomen of anders overmorgen of wie weet wel nooit maar je kunt me niet verlaten - Hans Lodeizen

Ik ben nooit meer naar zijn graf gegaan. Is dat schande? Nee. Ik voel het anders aan. Ik weet zeker dat ik hem niet vind op dat kerkhof daar, in de koude wind. Maar wel voel ik zijn aanwezigheid waar we samen waren in die oude tijd. Dikwijls is het of hij naast me gaat. Of 'k hem spreken kan, vragen kan om raad. 'k Vind dat hij het dichtste bij me is, als ik troost behoef in mijn droefenis. Maar is een dag eens mooi en goed geweest, juist dán mis ik hem, mis ik hem het meest. - Willem Wilmink

De afgelopen weken waren echt een clichématige rollercoaster van emoties. Een ouder verliezen en begraven is onmenselijk moeilijk. Toch waren er ook af en toe enkele lichtpuntjes... Een warme knuffel, een troostend mailtje of gewoon een begrijpende blik. Ik ben enorm verschoten van de massale warmte en vriendschap waarmee we plots omringd werden, zelfs vanuit de meest onverwachte hoeken. Daarom wil ik heel graag dankjewel zeggen, aan jullie allemaal. Echt waar. Bedankt om er 'gewoon' voor ons te zijn, voor de knuffels en voor alle troostende woorden op momenten dat die juist heel moeilijk te vinden waren. Dankjewel.

Ik zag haar blik, en wist: de dood kan nooit groter zijn dan haar ogen. Die hand, die vrijgevige hand waarin zoveel speculaas had gelegen klampte zich vast aan de laatste lettergreep van dit leven. Naast haar bed: een speld, een kam een spiegel. Ik had haar kleren uitgekozen en haar nagels kleur gegeven. Ik zei God hoeft niet zo lelijk te zijn als hij jou deed geloven. En zij lachte. Ik gaf een kus, tekende met vaste hand de broodnodige papieren en een uur later keek ik naar haar uitgewoonde lichaam een lichaam, zo mager van gezwellen dat de tijd haar haast vergat te vellen. - Aloys Vonckx

De dagen van het najaar lijken kort met licht en donker en langdurig regen. Ik kan mij nog maar nauwelijks bewegen wanneer mijn adem moe en moeilijk wordt. Gedaan en ruimschoots werd wat in de macht van mensen ligt en toegewijd vermogen, de zorg van artsen over mij gebogen om te beproeven wat de pijn verzacht. Schier ligt mijn lichaam, tevergeefs gebaad in bekkens van azijn en rozenwater, genezen eindlijk en alleen gelaten voor de verlossing van de langste slaap. - Anton Van Wildenrode

Zolang we niet vergeten, gaat niets verloren. Laten we dus vergeten, maar alleen zoals we door te praten iets uiterst traag kunnen laten verdwijnen - daar, zie je het, zie je het nog nauwelijks, tegen de zon in? Zolang we niet vergeten dat iets van ons niets verloren mag gaan, eindelijk - zoals er een zwijgen bestaat dat tegelijk een vorm is van zingen dat een vorm is van dragen, een lichaam zo te dragen dat het door ons heen, alsof het uiterst traag voorover valt, iets als glas onder vel, broos glas, misschien is dat het lichaam dat als een wijnglas zingend zwijgend gedragen wil worden, dat wij het zo in de lucht heffen dat het almaar lichter wordt - daar, zie je het, zie je het nog, nauwelijks, tegen de zon in? - brengen de kleuren waarin het breekt ons misschien naar huis terug. - Peter Verhelst De hemel heeft er weer een hele fijne opa bij sinds gisteren... Ik hoop voor hem dat ze er veel Latijn spreken en dat er  overvloedig goeie ...

Zo hard dat het waait –we hoeven niet te praten als jij niet wilt. Je vouwt de wind tussen je vingers tot een eeuwig wegzwevend vliegtuigje dat ons een andere ruimte en tijd in laat kijken tot waar jij op een rotsblok zit met een blik alsof je je een plek herinnert waar je eindelijk zou kunnen blijven. We zien hoe je niet langer beweegt. Er is werkelijk niets in die vlakte. Als een woestijnvos, zo laag over laag groeit stilte-als je iets aanraakt, stuift het op. De wind blaast je haren als een fakkel achter je hoofd. Het is moeilijk dichterbij te komen. Je kantelt je bekken, kromt je over je eigen hand. Je wrijft je duim over je wijsvinger om te zien wat het is, dat glanzende. Om mij te laten zien wat het is. Als een speekseldraadje. We hebben het gevoel zo dicht te zijn genaderd dat het ons had kunnen aanraken. - Peter Verhelst Uit: Wij totale vlam, bekroond met de Herman de Coninckprijs 2015

Vader, wat zou ik er voor willen geven als je er af en toe nog eens kon zijn en een zondag kwam zitten in mijn leven bij mijn werk en mijn boeken en mijn wijn. Soms zie ik nog mannen van vijfentachtig (je weet wel waar) met een gezicht vol zon en zin, dan denk ik: godallemachtig als ik hem zo nog eens meenemen kon. Want op de een of de andere manier leef ik toch ook nog steeds voor jou: jouw ogen wil ik, met hun aandacht, pret en mededogen bij mijn geploeter, mijn huis en mijn hier: en ik zag ze zo graag een keer genieten van al wat ze met tranen achterlieten. - Michel Van Der Plas uit Vader, een bloemlezing door Gerda Dendooven

weet je wat nu zo zonde is dat ik dit op schrijf zonder jou - Bert Schierbeek

jij had alles al voor je geboren werd en je bent zo gebleven zolang je hier bent en als je weggaat zoals wij hoef je niet te veranderen jij kwam niet jij gaat niet jij bent - Bert Schierbeek

Met zoveel liefde heb ik van je gehouden dat, nu ik bijna je vergeten ben, het zeggen van je naam mij is gebleven een liefkozing, waar ik dagen op kan leven; En dit is de liefste herinnering: hoe op het plein, een honinglied van linden, vanuit de schaduw over witte straten je aan kwam lopen. Speelse zomerwinden sloegen de gele zijde van je kleed tegen je ranke lichaam, en je ogen waren van heimwee raadselig verwijd. Hoevele zomers zijn sindsdien vervlogen. Met zoveel liefde toch heb ik van je gehouden dat, nu ik bijna je vergeten ben, het een liefkozing der lippen is gebleven je naam te zeggen als ik eenzaam ben. - Hans Warren

Weggaan is iets anders dan het huis uitsluipen zacht de deur dichttrekken achter je bestaan en niet terugkeren. Je blijft iemand op wie wordt gewacht. Weggaan kun je beschrijven als een soort van blijven. Niemand wacht want je bent er nog. Niemand neemt afscheid want je gaat niet weg. - Rutger Kopland Uit: Een orgeltje van yesterday

there's a bluebird in my heart that wants to get out but I'm too tough for him, I say, stay in there, I'm not going to let anybody see you. there's a bluebird in my heart that wants to get out but I pour whiskey on him and inhale cigarette smoke and the whores and the bartenders and the grocery clerks never know that he's in there. there's a bluebird in my heart that wants to get out but I'm too tough for him, I say, stay down, do you want to mess me up?   you want to screw up the works?   you want to blow my book sales in Europe?   there's a bluebird in my heart that wants to get out but I'm too clever, I only let him out at night sometimes when everybody's asleep. I say, I know that you're there, so don't be sad. then I put him back, but he's singing a little in there, I haven't quite let him die and we sleep together like that with our secret ...

H eb mij nodig. Kun mij niet missen. Heb verdriet. Ik heb daar van alles tegen, levensbeschouwing, aforismen, groter verdriet: het is familie. Van geluk weet ik dat niet. Er is geluk waarmee je alleen moet zijn. Het te grote. Zo heb ik, toen jij geboren was, een dag door bossen gelopen. En toen pas besloten dat jij er misschien mee te maken had, en je moeder, die ik kende van vroeger. Er is keihard geluk, waarvoor je moet achterlaten en hebben en twintig zijn zoals in het Frans: twintig jaar hebben. Heb mij niet nodig. Kun mij missen. Pas later ben je ooit weer twaalf geweest. Dan kun je ook rustig veertig worden. Dan is geluk verdriet. Een naald die Schubert leest. Kun mij dan missen maar doe het niet. - Herman de Coninck

Niet meer op iemand wachten, niet meer denken: waar zou ze zijn, wie ontmoet ze, wanneer komt ze. Niet meer op iemand wachten, zelfs naar dat wachten terugverlangen. - Willem Wilmink

komt er een dag waarop geen spijt meer klinkt geen treurigheid in onze stem in de woorden die we zeggen zoals: vroeger wij soms toch wanneer waartoe zoniet komt er een dag waarop we lachen om de dagen die nog voor ons liggen sprankelend vol stadsgeluiden dat we dingen kunnen noemen bij hun namen en ze veranderen - Miriam Van hee