epi't(h)eton (Gr.), o. (...ta), adjectief dat in vaste verbinding met een zn., m.n. met een eigennaam gebruikt wordt tot kenschetsing of versiering (epitheton ornans)
beslab'beren, beslab'ben , (beslabberde, beslabde, heeft beslabberd, beslabd), bemorsen bij het eten van dunne spijzen; - hij zal zich daaraan niet beslabben (beslabberen), hij krijgt er niets van ;-hij zou zich beslabberen, al at hij noten , hij is zeer onhandig.