Het is mooi een raam te zijn waarin het licht niet dooft voor al wie denkt: 'Het is al laat'.

De migraine sloeg weer toe toen we de tent opbraken en ik moest ook braken en mocht vast van mijn vader op de achterbank van de auto gaan liggen om tot mijzelf te komen en opeens was alles weg en zo ongeveer bij Alkmaar voelde ik me weer OK en mijn zus vroeg of ik weer snel wilde zitten gaan, want iedereen dacht nu dat ze 'enigst' kind was en dat was ze niet en wilde ze ook niet zijn, totdat ze jaren later aan mij vroeg of ik geen migraine had, waardoor ik zou moeten liggen gaan, zodat ze dan niet dachten dat we misschien een stelletje waren. - Mas Papo Inzending poëziewedstrijd

Ik ben nooit meer naar zijn graf gegaan. Is dat schande? Nee. Ik voel het anders aan. Ik weet zeker dat ik hem niet vind op dat kerkhof daar, in de koude wind. Maar wel voel ik zijn aanwezigheid waar we samen waren in die oude tijd. Dikwijls is het of hij naast me gaat. Of 'k hem spreken kan, vragen kan om raad. 'k Vind dat hij het dichtste bij me is, als ik troost behoef in mijn droefenis. Maar is een dag eens mooi en goed geweest, juist dán mis ik hem, mis ik hem het meest. - Willem Wilmink

De afgelopen weken waren echt een clichématige rollercoaster van emoties. Een ouder verliezen en begraven is onmenselijk moeilijk. Toch waren er ook af en toe enkele lichtpuntjes... Een warme knuffel, een troostend mailtje of gewoon een begrijpende blik. Ik ben enorm verschoten van de massale warmte en vriendschap waarmee we plots omringd werden, zelfs vanuit de meest onverwachte hoeken. Daarom wil ik heel graag dankjewel zeggen, aan jullie allemaal. Echt waar. Bedankt om er 'gewoon' voor ons te zijn, voor de knuffels en voor alle troostende woorden op momenten dat die juist heel moeilijk te vinden waren. Dankjewel.

Vader, wat zou ik er voor willen geven als je er af en toe nog eens kon zijn en een zondag kwam zitten in mijn leven bij mijn werk en mijn boeken en mijn wijn. Soms zie ik nog mannen van vijfentachtig (je weet wel waar) met een gezicht vol zon en zin, dan denk ik: godallemachtig als ik hem zo nog eens meenemen kon. Want op de een of de andere manier leef ik toch ook nog steeds voor jou: jouw ogen wil ik, met hun aandacht, pret en mededogen bij mijn geploeter, mijn huis en mijn hier: en ik zag ze zo graag een keer genieten van al wat ze met tranen achterlieten. - Michel Van Der Plas uit Vader, een bloemlezing door Gerda Dendooven

voor Herman de Coninck In mannen is het koud en vaak december. In vrouwen is het meestal mei. Zij willen glimmen, levenslang, vermommen zich van top tot teen om niet voortijdig te verschrompelen. Zij blijven bezig met verblijven. In mannen is het koud en houdt het op. Mijn God, hoe dol zijn zij op eindigen. Want mannen rammelen zich klaar en zwaargewapend met zichzelf, besteden zij hun dagen aan verstijven. In vrouwen heerst een soepeler geslacht waarin iets bloesemt, iets ontboezemt, en waar zij tederheid bewaren of heimwee naar een meer in Zwitserland. Zij houden van beginnen en behouden. In mannen is het oorlog, niets dan oorlog In vrouwen wordt geboren, totterdood. Zij knipperen een poosje met hun ogen, zij fonkelen, zij woelen even en daar ontstaat een dapper nageslacht. Eén man volstaat en het wordt afgeslacht. In mannen is het koud en vaak december, in vrouwen is het altijd mei. - Luuk Gruwez

Een moeder voelt of het wel veilig is en doet koud water bij het warme, voor alle zekerheid. Ze wikt en weet alles lichter gemaakt. In het naveldiepe his van het water is naakt nog nauwelijks lichaam en dieptevrees niet meer dan de oppervlakte- spanning, een huid van smeltende lavendelvlokken. Ze wast, houdt vast, laat niet gaan maar zingt tegen waterzucht en pijn. Ze wrijft droog. Er mag geen verlies zijn van warmte, ook al is men koud. Ze legt weg in de handen van het donker, doet de ogen dicht en laat de deur op een kier; een hemelsbreed verschil als het licht op de gang blijft branden. - Jan Geerts Gelukkige verjaardag gewenst, lieve mama!

ik wil graag weten wanneer volwassenheid begint. Ik vraag het maar-mijn moeder zegt: hoe oud je ook bent, je blijft altijd mijn kind. ze heeft haar dood nog niet gepland, is zelfs niet ziek. Ik heb wel alvast gezegd dat ik de kast wil hebben: tegen de tijd dat ik hem erf is hij antiek Maar dat duurt nog vele jaren. Ze wijst soms naar de rust van Avondrood- daar wil ze later wonen (en of ik vast wil sparen). Het is voor haar eigen bestwil dat ze eerder doodgaat dan ik: een moeder zonder kind, daar bestaat zelfs geen naam voor, zoals weduwe of wees. Nou ja, voorlopig mag ze blijven leven. Een moeder is altijd handig als er even niemand anders is die van mij wil houden - Ted Van Lieshout

Antwoord van papa Ik wilde wel eens horen waarom ik ben geboren papa zei wie, o jij ik schudde jou uit mijn mouw toen hadden we jou papa keek blij toen hij dat zei maar ik ben maar naar mama gegaan papa's zijn leuk voor grapjes maar mama's daar heb je wat aan Antwoord van mama Ik wilde wel eens horen waarom ik ben geboren mama keek blij en zoende mij zoende zoende zoende mij en zei na de zoveelste zoen om de wereld een groot plezier te doen - Erik Van Os naar aanleiding van de geboorte van mijn nichtje, Amelia, vandaag

Je leeft je eigen leven, wat zij er ook van vindt, je bent allang geen kind meer. Je wilt erover praten, maar niet op die manier, je zult haar best verdriet doen, maar niet voor je plezier. Wat moet je nog met haar en met haar ouderlijk gezag? En dan opeens, dan is-ie er, die dag... De dag waarop je moeder sterft, de dag die je dagen van dan af aan wat grijzer verft, al hou je niks te klagen: je hebt je goede vrienden nog, die staan je ook dichtbij en als je soms een minaar zoekt, dan staan ze in de rij. Maar niemand zal meer weten hoe je met je pop kon spelen en niemand zal nog ooit je vroegste vroeger met je delen. De dag waarna je nooit meer kwetsbaar wezen mag en klein, de dag waarna je nooit meer kind zult zijn. Wat al die jaren fout ging komt dan niet meer terecht en wat je nog wou zeggen blijt eeuwig ongezegd: de machteloze frasen van je genegenheid en dat het niet haar schuld was en ook dat het je spijt....

Mijn broer, hij is van graniet ik loop om hem heen, er moeten gaten in hem zijn, scheuren: ik zoek de woorden in hem die zijn wanhoop beschrijven, ik weet dat ze er zijn, ik vind ze niet hij wil ergens heen en trekt aan mij: ik moet naast hem lopen, ik moet achter hem lopen, ik moet voor hem lopen, ik moet boven hem vliegen, ik moet hem op mijn schouders dragen, en dat allemaal tegelijk terwijl hij ook nog eens uit mijn gezicht verdwijnt, mijn broer, mijn zware broer verbazing is niets voor hem. - Toon Tellegen

Ik weet dat ik een ongelukje ben. Mijn moeder zei nog zo 'pas op, Johan!'                      tegen papa, maar ja net iets te laat. Daar was ik dan                      Ha, ha, een kleine schrijffout, een slip of the pen. Als de pil er was geweest, hadden zij mij nooit verwekt, maar 't principe van de pil was toen nog niet eens ontdekt en ik zit in dat belachelijke leven en ik ben altijd een ongeluk gebleven. Nou ja, toen ik er wás waren ze blij, ik niet. Ik ben nooit blij geweest. Ik denk: wat doe ik hier in godsnaam bij, een outsider, een bietse op het feest en wát voor een feest? Maar waar ik me zo kwaad op maken kan: m'n moeder zei nog zo 'pas op, Johan!', maar ja Johan ging door, echt iets voor Johan, en ik kwam er. God, wat jam...

Dit is een brief aan vaders en moeders. Ik ben het kind. Hou me vast en kijk naar me. Til me op, zet me neer, laat me gaan. Het kan mij niet schelen hoe u uw geld verdient en of u succesvol bent. Geld daar kun je snoep van kopen, maar ik hoef geen dure koeken bij de chocolademelk. Alleen maar een dropje op mijn knie als ik gevallen ben. Alleen maar op schoot. En als ik op schoot zit, moet u niet altijd tv kijken. En als u mij een verhaaltje vertelt, ga dan op de rand van mijn bed zitten. En zeg dat ik mijn ogen dicht mag doen. En vraag me hoe het was vandaag want dat begrijp ik best. En ik zal zeggen dat het fijn was vandaag. En blijf dan na dat verhaaltje nog even zitten. En kijk dan naar me. - Tjitske Jansen

God kon niet overal zijn en daarom heeft hij moeders geschapen Joods spreekwoord

Ik heb je alles gegeven: een gedicht, mijn maandsalaris en een kind; wil je nu even kijken of het eten klaar is? - A. Marja

Onze moeder sloeg de geuren op. Als ze ons voor het slapengaan een kruisje gaf, en nog even met haar wijsvinger over onze wangen aaide, herinnerde haar hand ons aan de voorbije dag. Aan haar hand hing de lucht van geschilde uien, en daarvan kwam het stoofvlees weer op tafel. Door de zweem van boenwas herinnerden we ons hoe het huis had geroken toen we uit school kwamen. De geur van de Spaanse zeep die ze altijd van dezelfde buurvrouw kreeg, en ondanks die buurvrouw heel lekker vond, deed ons eraan denken dat we vanavond in de keuken lang tegen haar aan hadden geleund, maar eigenlijk niet lang genoeg. Tegen de tijd dat we naar bed moesten, en zij sokken zat te stoppen terwijl ze naar de televisie keek, had ze allang de lucht van bloemen opgeslagen, want de sokken roken naar de wasmachine,en haar handen intussen ook. Haar vngers stelden ons gerust: niets is veranderd. 'Godzegentje en bewaartje,' zei ze, en het kruisje dat ze gaf was dun als haar...

Vader. Ontkleed je. Nu het nog kan. Toon mij wat de tijd heeft aangericht sinds wij samen in bad zaten en ik bewees dat waterdruppels elkaar willen raken. Schaam je niet. Wij hebben dezelfde structuur. De benen, de rug, de nagels en ontelbare gebaren. Ik wil geen zevenentwintig jaar wachten alvorens te zien hoe ouderdomsvlekken zich verspreiden, de huid verslapt en aderwanden het begeven. Wijs mij wat er rest als de liefde niet langer wordt bedreven. Noem mij vrouwennamen en laat ons berustend schateren. - Eddy van Vliet

Ik krijg een baby’tje het zit in mama’s buik het is een broertje of een zusje ik geef de buik een kusje in de navel roep ik BOE Kom je al naar buiten toe - Hans en Monique Hagen