Het is mooi een raam te zijn waarin het licht niet dooft voor al wie denkt: 'Het is al laat'.

Wilt u nu afronden? u overschrijdt uw tijd ja, alleen nog even dit heel kort dan hoe ze die avond bij me kwam in die andere stad waar ik doelloos leefde hoe ze er alles voor over had om bij me te komen die avond die donkerblauwe avond zachte regen in het gouden lamplicht op het macadam van de straat hoe we samen lagen en liefde dat grote woord waar ik geen ander voor vinden kan in tijdloosheid ons omhelsde sindsdien in tiktakkende onrust verliet ik haar vaak maar en dat wou ik nog even zeggen weggaan deed ik nooit meer bij haar u heeft uw punt gemaakt - Remco Campert Uit: Een oud geluid. 2011.

De muren moeten nog warm zijn van het vuur dat er brandde. Kleren liggen op een stoel, de geuren voor later in de draden opgeslagen. Vergeet geen detail. Zo is het. Zo klinkt het. Zo mild valt het licht. Dit beitelen in steen terwijl het leeft. Het huis moet blijven staan om in te slapen als het weg is. Verzin nu je erin bent hoe het vroeger was. Zet de dingen op hun plaats om terug te kunnen vinden bij gemis. - Ruth van Rossum Uit: Sakasegawa. 2012.

we liepen nog even de tuin in we wilden dassen zien, glimwormen we wilden uilen horen, zeggen waar het op aankwam maar de wind ging tekeer in de dennen als een trein die voorbijreed en wij voelden ons achtergelaten op een perron kijk zei je nog hoe de zon opschuift maar het was schaduw daarna vouwden we de stoelen dicht we raapten schoenen uit het gras en deden lichten aan - Miriam Van hee Uit: Achter de bergen, 1996

De migraine sloeg weer toe toen we de tent opbraken en ik moest ook braken en mocht vast van mijn vader op de achterbank van de auto gaan liggen om tot mijzelf te komen en opeens was alles weg en zo ongeveer bij Alkmaar voelde ik me weer OK en mijn zus vroeg of ik weer snel wilde zitten gaan, want iedereen dacht nu dat ze 'enigst' kind was en dat was ze niet en wilde ze ook niet zijn, totdat ze jaren later aan mij vroeg of ik geen migraine had, waardoor ik zou moeten liggen gaan, zodat ze dan niet dachten dat we misschien een stelletje waren. - Mas Papo Inzending poëziewedstrijd

... mijn vader waarvan ik pas ontdekt heb dat hij een merel was. Frank Koenegracht Twee oude mannen praten wat, het is vroeg in het jaar, de eerste warme lentenacht. Je staat in je tuin in Leiden, ik sta in mijn tuin in Bergen, we praten door de telefoon. Een zwaluw strijkt de hemel glad, de merel zingt op het dak van het huis waarin ik woon. Ik zeg: Hoor je de merel? Jij zegt: Hoor je de mijne? We houden onze telefoons omhoog. Zo staan we in de lentenacht, de eerste van het jaar, en onze merels zingen voor elkaar. - Sjoerd Kuyper Uit: September. 2009.

ik zat in de trein die mij bracht naar de stad waar ik werkte er gleed een korenveld voorbij groene bomen stonden vochtig van de nacht, de lucht leek door van gogh erbij geschilderd onbestemd en wispelturig ik wilde schrijven maar de woorden kwamen niet ik dacht aan jou aan het verband tussen de dingen dat je niet hier was maar god weet waar dat ik daarom de bomen zag de korenvelden en de lucht dat alles treurig was vergankelijk en prachtig - Miriam Van hee Uit: Achter de bergen, 1996

Als ge dicht genoeg komt als ge heel goed kijkt dan kunt ge de barsten zien van boven tot beneden van mijn schouder tot mijn tenen Het is maar wat het is Als ge dicht genoeg komt als ge heel goed kijkt dan ziet ge de lach om te camoufleren onder mijn kleren verander ik van kleur Laat mij los Laat mij buiten Ik heb nood aan lucht aan ademruimte Als ge dicht genoeg komt als ge heel goed kijkt dan ziet ge de lijmen om mij samen te houden Iets wat al eens hersteld is breekt makkelijker in twee maar het gevoel is al gekend dus het zeer valt mee Laat mij los Laat mij buiten Ik heb nood aan lucht Aan ademruimte Laat mij buiten Nood aan ademruimte Nood aan lucht - Hannelore Bedert Uit: Vanaf nu doe ik alles wat ik wil

De dagelijkse omgang gaf me het trotse gevoel alles te weten van make-up, kleedgedrag, damesscheermesjes en het geheim en de gevolgen van de vrouwelijke maandstonden. Ik merkte dat ik jaloers was op die regelmatige herinnering aan iets wat zo volmaakt vrouwelijk en bepalend was, zo sterk verbonden met de grote cyclus van de natuur. Het kan zijn dat ik het net zo armzalig formuleerde als hier toen ik het gevoel probeerde uit te leggen. 'Je romantiseert gewoon iets wat je zelf niet hebt. Het enige nut is dat je weet dat je niet zwanger bent.' Gezien onze relatie vond ik dat een tikje onbeschaamd. - Uit: Alsof alles voorbij is (The Sense of an Ending) van Julian Barnes

De kriebel in je buik die blijft gaan. In gedachten dromen van dromen veel verder van het nu vandaan. Ga je voor onzeker, niet wetend waar en hoe, met de mooiste bestemmingen niet wetend waarnaartoe? Kies je voor onbestemd, het gevoel dat die kriebel voedt of ga je voor veilig, voor het verstand dat alles moet? Diep vanbinnen weet alles in jou wat te kiezen, met het volgen van je hart kun je niet verliezen. - Lief voor je leif

De bijen hangen zo loom aan de bloemen en de zonneschijn ligt zo lui op de grond. Er woekert een vredelijke lediggang. Ledigheid is des duivels oorkussen. Wat doen de mensen niet allemaal uit verveling. Ze studeren uit verveling, ze bidden uit verveling, ze verlieven zich, gaan trouwen en vermenig- vuldigen zich uit verveling en ten slotte sterven ze uit ver- veling en - dat is het gekke - alles met de meest gewichtige gezichten, zonder dat ze merken waarom, en ze zien er weer ik veel wat in. Al deze helden, deze genieën, deze domkop- pen, deze heiligen, deze zondaren, deze familievaders zijn in wezen niets anders dan geraffineerde lediggangers. Waarom moet ik dat juist nu weten? Waarom kan ik mezelf niet au sérieux nemen, en het arme popje een rok aantrekken en een paraplu in de hand geven, zodat het zeer rechtschapen, zeer nuttig en zeer redelijk wordt? Waarom moet ik dat juist nu weten? Ik ben een ellendige grappenmaker. Waarom kan ik mijn grappen niet ook met een ...

Ik geloof zeker dat we allemaal op de een of andere manier beschadigingen oplopen. Hoe zouden we ze niet kunnen oplopen, behalve in een wereld van volmaakte ouders, broers en zussen, buren, lotgenoten? En daarna is er de vraag waar zoveel van afhangt: hoe we op die beschadigingen reageren: of we ze aanvaarden of verdringen, en hoe dat van invloed is op onze betrekkingen met anderen. Sommigen aanvaarden de beschadigingen en proberen ze te verzachten; sommigen proberen hun hele leven andere beschadigden te helpen; en dan zijn er nog degenen die vooral bezig zijn verdere beschadiging van zichzelf te voorkomen, tot elke prijs. En dat zijn degenen die meedogenloos zijn, en degenen voor wie je moet oppassen. - Uit: Alsof het voorbij is (The Sense of an Ending) van Julian Barnes

Het was laat en het ging over de waarheid. Essenties vind je in het kleinste meest gewone zei iemand, zelfs een aardappel heeft zwaartekracht het grootste wat ik deed in mijn leven tot dusver was niet schreeuwen maar dag zwaaien, dagdag naar alles wat verdween en begon, doden, kinderen, alles verandert nu eenmaal, de thermodynamica stelt dat chaos de regel is, alles beweegt voortdurend van gaaf naar voor altijd kapot hieruit leidt men het bestaan van de tijd af, vandaar ook dat wuiven van mij, van ons – correctie tot dusver is onzin, het verleden bestaat niet vroeger is een gedachte, een maaksel, een aanschaf dus ik heb niets moedigs gedaan, ik heb alleen zojuist in het donker van de kast die mijn hoofd is getast naar het vermeende eeuwige vanzelf van vandaag gekochte knollen en daar dacht ik iets bij wat ik nooit eerder bij precies datzelfde dacht. - Esther Jansma Uit: Alles is nieuw, Uitgeverij de Arbeiderspers 2005

"Misschien zijn alle draken in onze levens eigenlijk prinsessen die alleen maar zitten te wachten op het moment waarop we eindelijk, mooi en moedig, in actie schieten. Misschien is datgene waar we bang voor zijn in zijn blootste essentie iets hulpeloos wat onze liefde zoekt." - Rainer Maria Rilke Uit: Brieven aan een jonge dichter

Ik ben nooit meer naar zijn graf gegaan. Is dat schande? Nee. Ik voel het anders aan. Ik weet zeker dat ik hem niet vind op dat kerkhof daar, in de koude wind. Maar wel voel ik zijn aanwezigheid waar we samen waren in die oude tijd. Dikwijls is het of hij naast me gaat. Of 'k hem spreken kan, vragen kan om raad. 'k Vind dat hij het dichtste bij me is, als ik troost behoef in mijn droefenis. Maar is een dag eens mooi en goed geweest, juist dán mis ik hem, mis ik hem het meest. - Willem Wilmink

We leren haast aan alsof het gedrag is. Het is geen gedrag, het is iets wat daar sterk aan doet denken maar het gebeurt ernaast, terwijl je stilstaat en iemand passeert je, fluistert: geen tijd te blijven staan, overal wachten ze op je, loop door, iemand fluistert zo dicht bij je oor dat je het min of meer zelf hebt bedacht en dat heb je, zolang je maar snel bent laat je alles achter, ben je iedereen voor. We komen met al onze haast, want we hebben uitbundig verzameld, groots ingeslagen, we hangen boordevol, tassen dragend, onder de oksels geklemd, onder de kin opgestapeld bij een nieuwe caissière. Zij glimlacht opmerkelijk traag. Het systeem ligt er helemaal uit, zegt ze. Al uren, niet voor eerst vandaag. U kunt koffie krijgen. Of wachten als u wilt, een klachtenbrief schrijven. Maar ze zijn onderweg. Echt. Ik heb het nagevraagd. - Ester Naomi Perquin

bedenk me als een stukje papier dat je onbedacht in je jaszak propt nadat je er wat op schreef. ik laat open wat, al hoop ik: laat het een zin zijn. één voor in een vers van later en waaraan je blijft denken, nog lang nadat je me wegstopte. je kent de zin naderhand vanbuiten. hij doemt op als een mantra in je hoofd. toch, nooit vind je er de juiste context voor: een goed gedicht dat de zin plaatst, omkadert, bovenal temt. hoe je me dan na verloop van tijd bovenhaalt, streelt en zucht: wat moet ik met je aan? - Sylvie Marie

Hij zei: “Gaan wil ik al een eeuwigheid en nu het kan krijg ik mijn ene voet niet voor de andere.” De man deed het hem voor. “Zo moeilijk is het maar.” “Toch ben ik als de dood. Wat als de hond niet bij het hek zit? Een hart is niet van elastiek dat eeuwig rekt.” - Bart Moeyaert

Ga nu maar liggen liefste in de tuin, de lege plekken in het hoge gras, ik heb altijd gewild dat ik dat was, een lege plek voor iemand, om te blijven - Rutger Kopland

Tot ik je rug zag – alsof je iets wilde met mij daarom streelde ik met mijn ogen je rug ach, hoe lang al kende ik die ik wilde het niet denken deze gemeenplaats maar het waren mijn ogen die dachten alles in ons is geschiedenis alles er moet zelfs een tijd zijn geweest waarin wij nog niet eens bestonden, zo lang al ik wilde je rug strelen zonder mijzelf te zoeken onder je huid en ook jou zocht ik daar niet wij zijn daar onvindbaar liefde is een woord voor iets anders dan ik zocht, niet de liefde heeft ons gemaakt wij zijn gemaakt met onverschillig aandachtig geduldig gereedschap, hetzelfde dat ons weer afbreekt we kennen de zwijgende anatomische prenten die laten zien hoe het is de witte wervels en ribben en schouderbladen het witte weerloze skelet waarmee het begint en ophoudt daarom streelde ik met mijn ogen je rug - Rutger Kopland

If I should have a daughter,   instead of "Mom,"   she's going to call me "Point B,"   because that way she knows that no matter what happens,   at least she can always find her way to me.   And I'm going to paint solar systems on the backs of her hands   so she has to learn the entire universe   before she can say, "Oh, I know that like the back of my hand." And she's going to learn   that this life will hit you hard in the face, wait for you to get back up just so it can kick you in the stomach.   But getting the wind knocked out of you   is the only way to remind your lungs   how much they like the taste of air.   There is hurt, here,   that cannot be fixed by Band-Aids or poetry.   So the first time she realizes that Wonder Woman isn't coming,  I'll make sure she knows   she doesn't have to wear the cape all by herself,   because no matter how wide you stretch your fingers,   your ...