Het is mooi een raam te zijn waarin het licht niet dooft voor al wie denkt: 'Het is al laat'.

Een echt vijfjarenplan, dat was het. Vijf jaren, drie maanden en twee weken. Ik hou van jou. Hou jij van wat niet kan. Hou jij van je capaciteiten, ik van je gebreken. Jij van je trots, en ik van hoe die zacht kan breken in mijn armen. Jij van je moed. Ik van je zwakte nu en dan. Hou jij van de toekomst. Ik van wat voorbij is gegaan. Hou jij van de honderd levens die je wilde leven. Ik hou van dat ene dat is overgebleven en van hoe je daarom zo ver weg kunt zijn dicht tegen me aan. Ik hou van wat is. Jij van wat zou. Hou jij van mij. Ik hou van jou. - Herman de Coninck

en, vroeg de huisvriend aan het langgetrouwde paar vertel eens, hoe hebben jullie elkaar eigenlijk leren kennen? helemaal niet, antwoordde de vrouw we hebben wel geprobeerd, maar zoiets is niet haalbaar, beaamde haar echtgenoot - Gust Gils

Ik heb je alles gegeven: een gedicht, mijn maandsalaris en een kind; wil je nu even kijken of het eten klaar is? - A. Marja

Voor Sverre Later wil ik een wand vol krantenknipsels, een open haard en een mand vol appels die ik zelf geplukt heb in een oude boom- gaard. Ik wil een muurtje van brandhout tegen het huis voor de muizen. Ik wil boodschappen doen op een omafiets met slag in het wiel en fietstassen met bloemetjesmotief. Een bel die het niet doet, zodat ik moet roepen. Ik wil lang grijs haar in een knot en rimpels in mijn gezicht, van het weer, van het plukken van de appels en een man die thuiskomt als het eten klaar is, die hout gaat hakken na het eten omdat het koud is. Het eten niet natuurlijk. Ik wil bovendien dat er nooit iemand op bezoek komt, omdat we geen familie hebben en de vrienden de hond en de kat zijn en wijzelf van elkaar. Verder niemand. Ik weet soms niet waar mijn man is, wel dat hij is. En dat hij Satie of Sibelius op de piano speelt, 's avonds als ik Rilke lees voor de open haard. Toen ik vroeger nog niet zo oud was, dacht ik dat een open haa...

kop pel veer tig ers speelt ten nis als ze stop pen en weer huis waarts gaan dan blijft het net tus sen hen in staan - Roger McGough

Ik ben je beu Ik baal van jou Want wil ik geel, dan wil jij blauw. En wil ik dit, dan wil jij dat. En zeg ik wie, dan zeg jij wat. Zeg ik dag, dan zeg jij nacht. En ga ik hard, dan ga jij zacht. Zeg ik ja, dan zeg jij nee. En als ik ga, ga jij niet mee. Maar zeg ik: ‘ Schat. ’ Dan zeg jij: ‘ Zei je wat? ‘ - Erik van Os

Later gaan we naast elkaar wand'len op de Overtoom, drinken zoete melk met room, strijken door ons grijze haar. Zie je ons daar samen lopen? Naast elkaar - zo diep bedaard. Jij, een lieve, oude taart. Ik nog kras - dat is te hopen... Maar al worden we ook wrakken, al dat vreselijke snoeven zal tenminste niet meer hoeven. Gaar of muf - we zijn gebakken. En we zeggen: 'Kijk, de tram.' Of: 'Hoor jij die vogel zingen?' Al die nutteloze dingen, want het hoeft niet meer ad rem. En het hoeft niet mee zo rap, want we moeten nergens heen. Och, we wonen toch alleen in zo'n rothuis met een trap Ik beloof je, dat ik dan het attent zijn aan zal leren. En ik zal ook vaak proberen, of je nog wel lachen kan, lachen als een oude dame, die haar zegje heeft gezegd, die, als ze wordt afgelegd, zich voor niemand hoeft te schamen. Wel, wel, wel zo zal dat gaan. En we sterven, heel bedaard, op een donderdag in ...

Misschien rust op dit huwelijk geen levenslange zegen, maar wel het soort zekerheid van een te hernieuwen huurcontract drie-zes-negen. . We zijn binnen voor de regenvan melancholie. Misschien is dat minder passionant dan vroeger, als je klaarkomt vraag ik 'wablieft' en grappen in die trant. Maar ik heb je meer dan vroeger lief: er is zoveel meer 'jou' nu dat ik ken, zoals ik ook voor jou meer ikken ben. En allemaal samen hebben we dat zootje van zes. (Zoontje bedoel ik, maar de schrijffout mag blijven staan.) Vaak kan ik niet slapenvan het denken eraan. En dan denk ik: net een heus gezin. En ik tast naar jouw hand. En jij slaapt evenmin. . - Herman de Coninck