Het is mooi een raam te zijn waarin het licht niet dooft voor al wie denkt: 'Het is al laat'.

Ik ga nu slapen met mijn verdriet. Zelf slaapt het al. Het voelt mij niet. Jaagt het zich op van droom naar droom, zo bang als ik voor dwalende vragen? Ik weet het niet. Ik lig en kijk het zwart in. Ik ben ver van het lijf dat naast me ademt. Ik gebied mijn hersens, tevergeefs, te doven. Zij spinnen een eentonig lied, verjagen slaap maar niet verdriet, dat in zijn droom mijn slaap verbiedt. En als het ontwaakt? Vlucht ik dan? Sla ik? Omhels ik het? Het lichaam naast me beweegt. Het kreunt. Ik ken het niet. - Geert Van Istendael (Voor D)

De muren moeten nog warm zijn van het vuur dat er brandde. Kleren liggen op een stoel, de geuren voor later in de draden opgeslagen. Vergeet geen detail. Zo is het. Zo klinkt het. Zo mild valt het licht. Dit beitelen in steen terwijl het leeft. Het huis moet blijven staan om in te slapen als het weg is. Verzin nu je erin bent hoe het vroeger was. Zet de dingen op hun plaats om terug te kunnen vinden bij gemis. - Ruth van Rossum Uit: Sakasegawa. 2012.

ik zat in de trein die mij bracht naar de stad waar ik werkte er gleed een korenveld voorbij groene bomen stonden vochtig van de nacht, de lucht leek door van gogh erbij geschilderd onbestemd en wispelturig ik wilde schrijven maar de woorden kwamen niet ik dacht aan jou aan het verband tussen de dingen dat je niet hier was maar god weet waar dat ik daarom de bomen zag de korenvelden en de lucht dat alles treurig was vergankelijk en prachtig - Miriam Van hee Uit: Achter de bergen, 1996

Feesten is leuk, maar niet wanneer je je  geliefden enkel in je hart meedraagt. Ik mis de mannen in mijn leven nu nóg harder. Om wat ze me geleerd hebben, bewust en onbewust. De levenslessen en de wijsheid. Gewoon, hoe het vroeger was, met hen erbij.  't gaat me wat moeilijk af, deze feestdagen. Geef alsjeblief iedereen een extra knuffel en koester de mooie momenten. Ook al lijken ze nu banaal  of saai  en klinkt het zo cliché... Geloof me maar gewoon. Het leven gaat zo ongelooflijk snel. De wereld is wonderlijk leeg zonder jou. Er staat maar zo weinig meer in. De hemel is aldoor zo hinderlijk blauw. Waarom? Wat heeft het voor zin? De merel zit zachtjes te zingen in ‘t groen. Voor mij hoeft ie heus zo z’n best niet te doen. De wereld kon vol van geluk zijn, maar nou: leeg, zonder jou. Dat zonder jou nog een lente bestaat met ooievaars en met bloemen, dat er een meidoorn in bruidstooi staat, is zonder meer tact...

je hebt me alleen gelaten maar ik heb het je al vergeven want ik weet dat je nog ergens bent vannacht nog, toen ik door de stad dwaalde, zag ik je silhouet in het glas van een badkamer en gisteren hoorde ik je in het bos lachen zie je, ik weet dat je er nog bent laatst reed je me voorbij met vier andere mensen in een oude auto en ofschoon jij de enige was die niet omkeek, wist ik toch dat jij de enige was die mij herkende de enige die zonder mij niet kan leven en ik heb geglimlacht ik was zeker dat je me niet verlaten zou morgen misschien zul je terugkomen of anders overmorgen of wie weet wel nooit maar je kunt me niet verlaten - Hans Lodeizen

Ik kijk liever naar de maan dan naar de mens. De mens, ik word er zo moe van. Dat roepende, smekende, lachende, verlangende, niet wetende, willen wetende, ik hou van jou zeggende, of denkende, op schoenen of op eelt lopende, van de een naar de ander rennende, met sieraden en muziek beklede mens. Ik kijk liever naar de maan die altijd hetzelfde is: onverschillig. trouw. De maan heeft geen woorden nodig om te zeggen: ik ben er en morgennacht ben ik er weer. Misschien zit er een wolk voor, misschien zie je me niet omdat je binnen bent, omdat je binnen naar je dwaze liedjes ligt te luisteren of omdat er tranen voor je ogen zitten, tranen omdat je denkt dat je alleen bent, maar je bent niet alleen, want ik ben er, en gisteren was ik er ook, en morgen ben ik er weer. - Tjitske Jansen Uit Het moest maar eens gaan sneeuwen. Uitgeverij Podium, 2003

Ik ben nooit meer naar zijn graf gegaan. Is dat schande? Nee. Ik voel het anders aan. Ik weet zeker dat ik hem niet vind op dat kerkhof daar, in de koude wind. Maar wel voel ik zijn aanwezigheid waar we samen waren in die oude tijd. Dikwijls is het of hij naast me gaat. Of 'k hem spreken kan, vragen kan om raad. 'k Vind dat hij het dichtste bij me is, als ik troost behoef in mijn droefenis. Maar is een dag eens mooi en goed geweest, juist dán mis ik hem, mis ik hem het meest. - Willem Wilmink

De afgelopen weken waren echt een clichématige rollercoaster van emoties. Een ouder verliezen en begraven is onmenselijk moeilijk. Toch waren er ook af en toe enkele lichtpuntjes... Een warme knuffel, een troostend mailtje of gewoon een begrijpende blik. Ik ben enorm verschoten van de massale warmte en vriendschap waarmee we plots omringd werden, zelfs vanuit de meest onverwachte hoeken. Daarom wil ik heel graag dankjewel zeggen, aan jullie allemaal. Echt waar. Bedankt om er 'gewoon' voor ons te zijn, voor de knuffels en voor alle troostende woorden op momenten dat die juist heel moeilijk te vinden waren. Dankjewel.

Ik zag haar blik, en wist: de dood kan nooit groter zijn dan haar ogen. Die hand, die vrijgevige hand waarin zoveel speculaas had gelegen klampte zich vast aan de laatste lettergreep van dit leven. Naast haar bed: een speld, een kam een spiegel. Ik had haar kleren uitgekozen en haar nagels kleur gegeven. Ik zei God hoeft niet zo lelijk te zijn als hij jou deed geloven. En zij lachte. Ik gaf een kus, tekende met vaste hand de broodnodige papieren en een uur later keek ik naar haar uitgewoonde lichaam een lichaam, zo mager van gezwellen dat de tijd haar haast vergat te vellen. - Aloys Vonckx

Zolang we niet vergeten, gaat niets verloren. Laten we dus vergeten, maar alleen zoals we door te praten iets uiterst traag kunnen laten verdwijnen - daar, zie je het, zie je het nog nauwelijks, tegen de zon in? Zolang we niet vergeten dat iets van ons niets verloren mag gaan, eindelijk - zoals er een zwijgen bestaat dat tegelijk een vorm is van zingen dat een vorm is van dragen, een lichaam zo te dragen dat het door ons heen, alsof het uiterst traag voorover valt, iets als glas onder vel, broos glas, misschien is dat het lichaam dat als een wijnglas zingend zwijgend gedragen wil worden, dat wij het zo in de lucht heffen dat het almaar lichter wordt - daar, zie je het, zie je het nog, nauwelijks, tegen de zon in? - brengen de kleuren waarin het breekt ons misschien naar huis terug. - Peter Verhelst De hemel heeft er weer een hele fijne opa bij sinds gisteren... Ik hoop voor hem dat ze er veel Latijn spreken en dat er  overvloedig goeie ...

in een wereld van louter plezier kwam ik haar tegen, glimlachend, en ze zei: wat liefde is geweest luister ernaar in de bomen en ik knikte en we liepen nog lang in de stille tuin. de wereld was van louter golven en ik zonk in haar als een lijk naar beneden het water sloot boven mijn hoofd en even voelde ik een vis langs mij strijken in de stille zee. dag zei ik tegen haar dag kom ik je nog eens tegen, glimlachend maar de wind blies weg haar gezicht in het water en ik knikte en ik werd onzichtbaar in het stille leven. - Hans Lodeizen

Zo hard dat het waait –we hoeven niet te praten als jij niet wilt. Je vouwt de wind tussen je vingers tot een eeuwig wegzwevend vliegtuigje dat ons een andere ruimte en tijd in laat kijken tot waar jij op een rotsblok zit met een blik alsof je je een plek herinnert waar je eindelijk zou kunnen blijven. We zien hoe je niet langer beweegt. Er is werkelijk niets in die vlakte. Als een woestijnvos, zo laag over laag groeit stilte-als je iets aanraakt, stuift het op. De wind blaast je haren als een fakkel achter je hoofd. Het is moeilijk dichterbij te komen. Je kantelt je bekken, kromt je over je eigen hand. Je wrijft je duim over je wijsvinger om te zien wat het is, dat glanzende. Om mij te laten zien wat het is. Als een speekseldraadje. We hebben het gevoel zo dicht te zijn genaderd dat het ons had kunnen aanraken. - Peter Verhelst Uit: Wij totale vlam, bekroond met de Herman de Coninckprijs 2015

Ik zet het donker op een kier en laat de sneeuw hemelsbreed de kamer binnen. Het is nacht. De vloer is naakt en fluistert onder mijn voeten. De lucht is van glas. Behoedzaam raap ik   de scherven op nog voor er iets gevallen is. De slaap die ik niet kan vatten heeft de vorm van je lichaam aangenomen. Mijn hand hangt stil. Een vogel twijfelt boven het landschap. Ik schuif de gordijnen dicht en hoop dat alles weer in de plooi valt. - Jan Geerts

Vader, wat zou ik er voor willen geven als je er af en toe nog eens kon zijn en een zondag kwam zitten in mijn leven bij mijn werk en mijn boeken en mijn wijn. Soms zie ik nog mannen van vijfentachtig (je weet wel waar) met een gezicht vol zon en zin, dan denk ik: godallemachtig als ik hem zo nog eens meenemen kon. Want op de een of de andere manier leef ik toch ook nog steeds voor jou: jouw ogen wil ik, met hun aandacht, pret en mededogen bij mijn geploeter, mijn huis en mijn hier: en ik zag ze zo graag een keer genieten van al wat ze met tranen achterlieten. - Michel Van Der Plas uit Vader, een bloemlezing door Gerda Dendooven

weet je wat nu zo zonde is dat ik dit op schrijf zonder jou - Bert Schierbeek

jij had alles al voor je geboren werd en je bent zo gebleven zolang je hier bent en als je weggaat zoals wij hoef je niet te veranderen jij kwam niet jij gaat niet jij bent - Bert Schierbeek

Weggaan is iets anders dan het huis uitsluipen zacht de deur dichttrekken achter je bestaan en niet terugkeren. Je blijft iemand op wie wordt gewacht. Weggaan kun je beschrijven als een soort van blijven. Niemand wacht want je bent er nog. Niemand neemt afscheid want je gaat niet weg. - Rutger Kopland Uit: Een orgeltje van yesterday

there's a bluebird in my heart that wants to get out but I'm too tough for him, I say, stay in there, I'm not going to let anybody see you. there's a bluebird in my heart that wants to get out but I pour whiskey on him and inhale cigarette smoke and the whores and the bartenders and the grocery clerks never know that he's in there. there's a bluebird in my heart that wants to get out but I'm too tough for him, I say, stay down, do you want to mess me up?   you want to screw up the works?   you want to blow my book sales in Europe?   there's a bluebird in my heart that wants to get out but I'm too clever, I only let him out at night sometimes when everybody's asleep. I say, I know that you're there, so don't be sad. then I put him back, but he's singing a little in there, I haven't quite let him die and we sleep together like that with our secret ...

Niet meer op iemand wachten, niet meer denken: waar zou ze zijn, wie ontmoet ze, wanneer komt ze. Niet meer op iemand wachten, zelfs naar dat wachten terugverlangen. - Willem Wilmink

komt er een dag waarop geen spijt meer klinkt geen treurigheid in onze stem in de woorden die we zeggen zoals: vroeger wij soms toch wanneer waartoe zoniet komt er een dag waarop we lachen om de dagen die nog voor ons liggen sprankelend vol stadsgeluiden dat we dingen kunnen noemen bij hun namen en ze veranderen - Miriam Van hee