Het is mooi een raam te zijn waarin het licht niet dooft voor al wie denkt: 'Het is al laat'.

Het is een magere troost dat alles moet verdwijnen en ik je hoe dan ook op een keer toch zou moeten missen, bij voorbeeld door de dood. Ik hou van je, al kunnen we waarschijnlijk niet meer worden wat we vroeger waren of dachten te zijn. Geen verhalen over afkeer, over waanzin of grote trouw: ik verlang naar toen terwijl ik ouder word. Ik denk nog veel aan jou. - Tom Lanoye uit: 'In de piste'

Al de fans van Brandweer Zone Antwerpen mochten gisteren een dichtregeltje inzenden voor Gedichtendag. Ik had de leuke en zware taak om er een volwaardig gedicht van te maken. Bij deze het resultaat! We zoeken water om te blussen om het razende vuur te sussen De vlammen likken aan de rand van het dak Voor vuur hebben we een zwak Ik wil elke brandweerman wel kussen En met een brandslang het vuur blussen Laait het weer op, dan temmen we het weer Zo gaan we door, keer op keer Maar wanneer de spanning en de temperatuur stijgt, Worden de luchtwegen bedreigd Het wordt hier stilaan lekker knus We staan paraat voor elke klus Een witte wolk die ten hemel stijgt, een held die hijgt Rook is trouwens altijd giftig als je 't binnen krijgt Brandweerlui zijn ware helden, Achteruit gaan doen we zelden Steeds vooruit door vuur en vlam Ook al ligt het verkeer door onze helden soms wat lam Wat is dit toch een prachtig gedicht Maar firefighters in pyjama is ook geen gezic...

Geen aanleg voor koetjes en kalfjes. Te weinig geduld voor diplomatie. Wie heeft het niet allemaal eerder geroken, gezien en gehoord: de duistere walm van lafheid en leugens, alle schijn- bewegingen en machinaties, je eigen gebreken en die van de soort. En dan komt de kunst om de laatste bruikbare toonaard te vinden en niet te verzinken in dat o zo zalige, zwijgende niets. Want natuurlijk is alles al eerder gezegd en vertoond, maar nog levend al zwijgen is wel de allerdoodste dood. - Marc Tritsmans

De dageraad begroeten met zang en tromgeroffel, ernstig en vol vuur, licht vatten. In het heetst van de dag doorgaan, gelijk rustig voortschrijdende kamelen lange schaduwen werkend in verzengd zand. En als de avond valt de ogenblikken meemaken, zoals kleine vliegtuigen scherend over watervallen, die baden in het gouden licht van de ondergaande zon. - Mark van Tongele

We leren haast aan alsof het gedrag is. Het is geen gedrag, het is iets wat daar sterk aan doet denken maar het gebeurt ernaast, terwijl je stilstaat en iemand passeert je, fluistert: geen tijd te blijven staan, overal wachten ze op je, loop door, iemand fluistert zo dicht bij je oor dat je het min of meer zelf hebt bedacht en dat heb je, zolang je maar snel bent laat je alles achter, ben je iedereen voor. We komen met al onze haast, want we hebben uitbundig verzameld, groots ingeslagen, we hangen boordevol, tassen dragend, onder de oksels geklemd, onder de kin opgestapeld bij een nieuwe caissière. Zij glimlacht opmerkelijk traag. Het systeem ligt er helemaal uit, zegt ze. Al uren, niet voor eerst vandaag. U kunt koffie krijgen. Of wachten als u wilt, een klachtenbrief schrijven. Maar ze zijn onderweg. Echt. Ik heb het nagevraagd. - Ester Naomi Perquin

Mocht je me vergeten wil ik dat je één ding weet: Als ik kijk naar de kristalmaan, de rode tak van trage herfst bij mijn raam, als ik, bij het vuur gezeten, de ongrijpbare as neem of rimpelig lijf van brandhout, weet je, dat alles mij tot jou voert, alsof alles wat bestaat, geuren, licht, metalen, scheepjes zijn die varen naar jouw eilanden die me verwachten. Welnu dan, als beetje bij beetje jouw liefde voor mij minder wordt, zal beetje bij beetje mijn liefde voor jou minder worden. Als je me plotseling vergeet, zoek me niet, want ik zal je reeds vergeten zijn. Als je de wind van vlaggen die door mijn leven waait waanzinnig en lang vindt, en je besluit me aan de oever te laten van het hart waarin ik wortel bedenk dat op die dag, op dat uur, ik mijn armen op zal heffen, dat mijn wortels naar buiten komen om andere grond te zoeken. Maar als je dag na dag, uur na uur, voelt - onverzoenlijk lief - dat je voor mij be...

Als een dwanggedachte kom ik op visite in je ogen; vooral aan de slapen zal ik ouder worden. Verder gaat het dan zoals in een roman; ik schrijf mijn koude bij je binnen, ik loop trillend op je klippen. Je herfst ontploft. Ik speel je pijn, een rib, vervaag met je rest. Ik leg je stem aan banden en vraag me af hoe ik je zal dragen; als een zondagspak, als vuil onder mijn nagels, een leven lang zou je me prima staan. Toch blijft deze jas van vlees en boter bloter dan normaal; door je broze huid zie ik gesponnen vlees en organen verhuizen; alsof je lichaam me niet wil herinneren. Je liefde is vandaag een rusteloos land. - Maarten Inghels

het is een kwestie van voelen, zeg ik en ik zeg het nog een keer omdat ik denk dat je me niet hoort maar je draait alleen je rug naar me toe in de hoop dat ik hem voor je zoek je denkt dat het makkelijker is een ander op zijn woord te geloven in plaats van jezelf soms vind ik de zijkanten van mensen mooier er is een deel van ons lichaam, mijn lichaam dat niet recht aangekeken wil worden en waar we plekken verbergen die niemand ooit gezien heeft laten we bang zijn om nooit gevonden te worden, zeg ik ik kijk in de spiegel zonder te zien wat er achter de vegen van mijn vingerafdrukken zit we draaien drie rondjes om hetzelfde voor we op de grond gaan zitten je wacht tot ik je gevonden heb maar we zochten nooit echt naar iets ik wil eigenlijk alleen maar overblijven - Jante Wortel

"Ik loop zo vaak verloren dat ik het nauwkeurig kan." - Koenraad Goudeseune 

Zou ik koffie hebben gezet, zou jij komen Zou ik me voorbereiden op je komst Zou jij op de deurbel drukken Ik lag in bed, liep niet naar de deur Je stond er niet Ik denk veel Lange dagen zijn te kort De klok telt op zijn plaats Hij loopt niet, gaat niet achteruit Mijn dagen groeien vast aan mijn vragen die ik aan je wilde geven, zodat ze ergens aangekomen ik ervan kon genezen - Hava Güveli

Kom naar hier leg je kleren af  Maak je haren los Niemand moet het weten Dat ik hier met jou of jij met mij  Naargelang het perspectief een paar uren heb gesleten Alle haakjes mogen open Want er is voldoende tijd Onze handen zoeken altijd En ze reiken naar het licht Dat wij nooit echt kunnen vatten Ookal is het nog zo dicht Kom naar hier voor wat poëzie Die ik declareer tussen rode lakens Daarna ruis ik naar je binnenkant Waar ik musiceer om de juiste snaar te raken Alle haakjes mogen open Want er is voldoende tijd Onze handen zoeken altijd En ze reiken naar het licht Dat wij nooit echt kunnen vatten Ookal is het nog zo dicht Alle talen in het avondland Vertellen van de kruisweg van het vlees Laat nu dwalen in het avondland Waar zij haar 10 geboden leest Onze handen zoeken altijd En ze reiken naar het licht Dat wij nooit echt kunnen vatten Ookal is het nog zo dicht

Liefste volgers Zoals jullie ongetwijfeld al merkten, ben ik even met vakantie. De gedichtjes zullen dus even op zich laten wachten. Maar geen nood, ik kom terug! - Hier vertoef ik eventjes, weg van de wereld - Liefs Jasmien

Je kunt het beste alles wat je moet van jezelf in je armen houden en fijn knijpen zodat je enerzijds iets hebt om vast te houden en er tegelijkertijd ruimte komt voor kleinere activiteiten: de sapcentrifuge aanzetten een vergiet pakken de gasslang laten repareren kijken of er post is, waarschijnlijk heb je een brief gekregen met goed nieuws erin, iemand wil je geld geven en jij hebt al ja gezegd en je blijft ja zeggen tegen kersen in een bakje leggen voor de gasten tegen zin hebben in het eurovisie songfestival tegen iedere week een cryptogram oplossen met je moeder oh, je kunt wel bang worden van een verkeerd geplaatste letter of een film me onheilspellende afloop maar oh word maar niet bang van een zich opnieuw aankondigende ochtend die je mogelijk onbeantwoord lief laat hebben want dat is geen duidelijk aanwijsbare reden die ik overigens voor je weg wil neen oh, je k...

Ik wil graag met je oud zijn wel zestig jaar getrouwd zijn kopjes koffie in de stad overdag en dat je nog steeds lacht als ik lach - Lars van der Werf Want... Het zou ze vandaag gelukt zijn.

Ik liet per ongeluk je naam vallen. Schrok, terwijl ik hoorde hoe elke letter een ander geluid maakte. Ik raapte alles op en haalde mijn tong open aan de scherven toen ik je terug in mijn mond legde. - Ellen Lanckman

Alles heeft een begin en een einde Alles gaat omhoog en komt weer neer Jij zegt je ziet er goed uit Ik ben het daarmee eens Al waar ik van hield is verdwenen Maar ik ben er nog Zonder jou kon ik toch niet leven Maar ik ben er nog Ik ben er nog Miljoenen mensen op de wereld  Die kunnen zonder jou Ik ben het ook aan het leren Er is geen reden dat het mij niet lukken zou  En de vogels die fluiten vrolijk verder Voor hen is er niets aan de hand De zon die schijnt misschien zelfs feller Ik heb een tijd niet meer gemerkt dat ze er was Ik ben er nog  Op een dag Verdwijnt de angst Je bent er weer Meer dan ooit voorheen Je voelt de zon, je ruikt de zee Je bent terug van weggeweest Je bent er meer dan je er ooit Bent geweest Ik ben er nog - Jackobond

Het is tijd voor open spel, mijn liefste. De kaarten op tafel. Ik heb er twee: mijzelf en wat ik schrijf. Ze zijn van weinig waarde, om niet te zeggen van geen tel. De hand van jou is rijker: je lijf is nog het minste, al is het lang niet mis. Maar ook illusies heb je nog, en hoop. Jij hebt alles wat er is. Toch ben ik soms al op je uitgekeken, ontkennen heeft geen zin. Je zult dat ook wel weten: gewenning is een ziekte, ze slaat toe van bij het begin, en op het einde is het beter om te breken. Ik wil daar nu niet over praten. Wat komen moet, dat komt. Alleen: er zal nimmer sprake zijn van schuld. En nog minder van vergeten. Dat er, in dit land van kwezels en kastraten, in deze tijd van tegenstand en onbenul, twee levens waren die elkander kruisten, met een vuurwerk van vergeefse woorden, en de troost van wat lichamelijk...

Mag ik met jou een feestje zijn tot ver na moe en middernacht en 's ochtends met een kater bak ik broodjes en voor later maak ik foto's van als je naar me lacht - Lars van der Werf Uit: Versjes van Lars

Ik zag haar blik, en wist: de dood kan nooit groter zijn dan haar ogen. Die hand, die vrijgevige hand waarin zoveel speculaas had gelegen klampte zich vast aan de laatste lettergreep van dit leven. Naast haar bed: een speld, een kam een spiegel. Ik had haar kleren uitgekozen en haar nagels kleur gegeven. Ik zei God hoeft niet zo lelijk te zijn als hij jou deed geloven. En zij lachte. Ik gaf een kus, tekende met vaste hand de broodnodige papieren en een uur later keek ik naar haar uitgewoonde lichaam een lichaam, zo mager van gezwellen dat de tijd haar haast vergat te vellen. - Aloys Vonckx

Als je triest bent zegt de dokter moet je meer eten klieren die slecht werken hebben voedsel nodig om op toeren te raken dat is logisch maar de dokter denkt niet aan mij. tweemaal in één rondgang van het wiel voelde ik hoe groot de zon was ook als de zomer niet meloenen langs het gras uitspreidt en zachte misère goedmoedig over het pad hobbelt. - Hans Lodeizen

I play Haydn after a black day and feel  simple warmth in my hands. The keys are willing. Soft hammers strike. The resonance green, lively and calm. The music says freedom exists and someone doesn't pay the emperor tax. I push down my hands in my Haydnpockets and imitate a person looking on the world calmly. I hoist the Haydnflaf - it signifies: "We don't give in. But want peace." The music is a glass-house on the slope where the stones fly, the stones roll. And the stones roll right through but each pane stays whole. - Tomas Tranströmer vertaling door Robin Fulton

Hoewel ik nergens op je hopen mocht, liep ik op zatte voeten langs de grachten om voor een deur een uur op jou te wachten alsof ik had gevonden wat ik zocht. Passanten zagen mij daar pikzwart staan, terwijl ik dacht hoe jij me zou herkennen. Ook ik zou even aan je moeten wennen, maar dan begon het hoofdstuk van bestaan. Ik zou je onder lissen laten gluren en wat ik had bedacht, had jij gezegd. We zouden naar de bange vissen turen. Een zachte hand kwam op een hand terecht. Zo stelde ik me voor dat jij zou duren. Toen ik je vond, was jij verrassend echt. -  Ilja Leonard Pfeiffer

Ik denk niet aan wat nog komen zou Hoe mooi het had kunnen zijn Ik onthou liever al ben ik in de rouw Wat prachtig was en fijn Ik vraag me niet af waarom het was Dat het noodlot die wonde sneed Ik onthou liever hoe mooi het leven was Dan al dat diepe leed Voor duizelingwekkend groot verdriet Bestaat geen medicijn Want we weten maar beseffen niet Hoe onvoorstelbaar kwetsbaar wij wel zijn Want magische woorden zijn er niet Het lot valt ons diep en zwaar Niets verzacht ons groot verdriet Dus steunen we mekaar Al is het gemis zo triest en hard Wij denken aan elke lach Die blijft voor eeuwig in ons hart En troost ons elke dag - Bart Peeters Vandaag had je 86 jaar geworden. Maar we wisten eigenlijk allemaal dat het nooit zo ver zou komen... Het ga je goed, daarboven!

Ik heb zo te doen met acteurs. Ze moeten zoveel acteren en altijd in andermans kleren, ik heb echt te doen met acteurs. Waarom wordt men ooit acteur? Het komt hier op neer, strikt genomen, dat men door een deur op moet komen en af moet gaan, ook door een deur. En al wat men doet daartussen zal altijd weer afgekraakt worden door wezens van hogere orde, dat zijn de toneelcriticussen. Die zelf niet op kunnen komen en zelf niet af hoeven gaan en daartussen niets hebben gedaan dan kwalijk genomen. Ik heb zo te doen met acteurs. Ze zitten hem zo te knijpen. Ik kan het maar niet begrijpen: waarom zijn er nog acteurs? - Annie M.G. Schmidt

Er kwam een kaart. Er kwam een heel verhaal. Het heette brokken maken, maar eeuwig vrienden was ook mooi geweest. Ik schreef terug Nooit eerder met zo weinig woorden, om niet te zeggen geen. Ik schreef een o. Een bel van zeep. Het cijfer niets. Dat was niet lief, maar wel een schone titel voor een brief. - Bart Moeyaert

Zie ik u nog weer? Was dit de laatste keer? Wij zeggen 'het is voorbij' maar hier liggen we weer. Ik kom niet los van u Ik wil niet met en zonder u Verdwalend tussen lust en liefde lig ik hier bij u Ik heb verloren van verlangen Ik word herboren in de lust Hier in dit hof van lakens uitgeblust Laat mij nu maar gaan Ik ben niet op wie jij wacht Ik moet verder gaan na deze nacht Is het zoeken en verlangen naar wat wij niet konden vinden bij elkaar Er is een verschil tussen wat je kan en wil Jij leerde mij om vrij te zijn en al doet het afscheid pijn Het is een cadeau Ook al voelt het nu niet zo De grote liefde laat zich niet misleiden Dat wisten wij beiden Is het zoeken en verlangen naar je weet wel wat maar nog niet waar we vonden het niet en liggen bij elkaar  - Pieter Embrechts naar aanleiding van de lancering van zijn dubbelcd vandaag

Als ik de grens aanraak van mijn vermogen worden mijn zolen even grondig plat kriebelt er iets boven mijn ellebogen en begrijp ik : nu begrijp ik wat. Dan krijg ik wel eens tranen in mijn ogen niet van het begrepene maar doordat ik merk hoe kinderachtig opgetogen ik weer ben met wat ik nooit bezat Lieve natuur door de natuur bedrogen omhels ik de natuur en blijf ik pogen in haar te baden die ik a l aanbad toen ik bijvoorbeeld zag hoe vogels vlogen doordat ze met hun armpjes bewogen en dat ik dergelijke armpjes had - Leo Vroman

Kijk naar de daken, kind, bescherming voor jou, voor mij, voor ons, voor velen, nu nog door vaklui geplaatst, binnenkort misschien 3D-geprint. Wie in een huis woont, kind, vergeet dat daken zelf geen daken hebben, klimop danst op huis naar het dak toe, dak ontvangt klimop. Vormen en mensen in huizen onverstaanbaar op weg, gelukkig door het dak in roekeloosheid gestuit. Ik hoop af en toe voor jou een dak te zijn in deze stad, dit land, ik zal beschutten, winnaars verliezers, maar ik maak plaats wanneer je de sterren bekijkt. - Jeroen Theunissen Winnend gedicht Herman de Coninckprijs 2016

bedenk me als een stukje papier dat je onbedacht in je jaszak propt nadat je er wat op schreef. ik laat open wat, al hoop ik: laat het een zin zijn. één voor in een vers van later en waaraan je blijft denken, nog lang nadat je me wegstopte. je kent de zin naderhand vanbuiten. hij doemt op als een mantra in je hoofd. toch, nooit vind je er de juiste context voor: een goed gedicht dat de zin plaatst, omkadert, bovenal temt. hoe je me dan na verloop van tijd bovenhaalt, streelt en zucht: wat moet ik met je aan? - Sylvie Marie

Zoals de zachte nachtgeluiden stil komen dwalen in je droom raken gedachten je soms aan. Dat moeders ook dood kunnen gaan. Dat vaders ook wel eens kunnen huilen En dat je nooit weet wat er komt. Hoe kun je een gedachte laten zwijgen? Het zijn net vlinders: kun je vlinders slaan? Je wilt gewoon dezelfde blijven En dat er niemand weg zal gaan. - Johanna Kruit Uit: Wie weet nog waar we zijn? (1999)