Het is mooi een raam te zijn waarin het licht niet dooft voor al wie denkt: 'Het is al laat'.

Er verandert al eens wat in een mensenleven. Zo ook in het mijne. Volgende week krijg ik de sleutel van een nieuwe stap daarin. En hoe mooi is het om dan ook mijn blog eindelijk mee te verhuizen? Lang over gedroomd... Nu is 'ie daar: mijn eigen echte volwaardige website. Verhuizen jullie mee naar ja.smien.be ? Dan zie ik jullie daar!

ik ben je achternagegaan maar ik vond je niet de wind was ongenadig, kou steeg uit de grond omhoog ik dacht aan sprookjes waarin wie fouten maakt verandert in een boom, een steen maar ik geloofde niet in sprookjes ik geloofde in seizoenen, in dag en nacht, in eens en ooit, ooit zou ik je vinden er was leegte die gevuld zou worden wind die luwen zou en straks de zon, die als een zoeklicht langs de hellingen zou gaan - Miriam Van hee Uit: Achter de bergen, 1996

Die dag in de zomer vertelde een vriend dat hij zich door een vriendin had laten omhullen om zich lid te maken van een dating-site. Het was zo'n dag dat het bijna te veel was om je schoenen aan te trekken. Ik trok ze dan ook zeer traag aan. Ik was de avond daarvoor met kleren aan in slaap gevallen. Later in de kroeg zeiden al mijn mannelijke vrienden min of meer hetzelfde als ze hoorden dat het uit was: 'Wat een hoer.' Er was ook een meisje in de kroeg die tegen iedereen die het wilde horen en iedereen die het niet wilde horen zei dat ze een vrouw met een relatie was. Ik sloeg geen enkel hoofd op de bar, maar wel vele biertjes achterover. Mijn handen en voeten voelden permanent koud aan. Kortom: enerverend avondje waar helaas geen foto's van genomen zijn. Hoewel ik in mijn dagboek normaalgesproken alleen opschreef met wie ik in bed belandde, met daarachter tussenhaakjes de kwalificaties goed, matig of slecht, en slechts een enkele maal mijn verbazin...

Standing at the crossroads, trying to read the signs To tell me which way I should go to find the answer, And all the time I know, Plant your love and let it grow Let it grow, let it grow, Let it blossom, let it flow In the sun, the rain, the snow, Love is lovely, let it grow Looking for a reason to check out of my mind, Trying hard to get a friend that I can count on, But there's nothing left to show, Plant your love and let it grow Time is getting shorter and there's much for you to do Only ask and you will get what you are needing, The rest is up to you Plant your love and let it grow Let it grow, let it grow, Let it blossom, let it flow In the sun, the rain, the snow, Love is lovely, let it grow De akeleien komen stilaan piepen, papa. In gedachten zie ik je wijzen en lachen.

Samen kunnen we lichtjes maken als het heel erg donker is En als het dan te lichtjes wordt is met weer donker ook niks mis - Lars van der Werf Uit: Versjes van Lars

Een lift veroorzaakt gêne die je zwijgen laat als je wilt praten en praten als je wilt zwijgen. Een plotselinge omhelzing of ineens een linkse directe horen tot de mogelijkheden. Ook als er niets is gebeurd: het schokje waarmee hij stilstaat, komt altijd als een verlossing. Maar alleen lijkt hij wel een warm bad. Of je nu omhoog of omlaag gaat, je moet er veel te snel uit. - Anton Korteweg Uit: Ouderen zijn het gelukkigst. 2009.

Ik wil niet goed zijn, niet leuk, niet sterk, niet dapper, niet aardig, niet vrolijk, niet grappig, niet eerlijk en niet verstandig, en ook niet de wijste, de beste, de eerste of de laatste - alleen maar klein beetje, een tikkeltje onvindbaar (behalve voor jou). - Toon Tellegen

Wilt u nu afronden? u overschrijdt uw tijd ja, alleen nog even dit heel kort dan hoe ze die avond bij me kwam in die andere stad waar ik doelloos leefde hoe ze er alles voor over had om bij me te komen die avond die donkerblauwe avond zachte regen in het gouden lamplicht op het macadam van de straat hoe we samen lagen en liefde dat grote woord waar ik geen ander voor vinden kan in tijdloosheid ons omhelsde sindsdien in tiktakkende onrust verliet ik haar vaak maar en dat wou ik nog even zeggen weggaan deed ik nooit meer bij haar u heeft uw punt gemaakt - Remco Campert Uit: Een oud geluid. 2011.

Ik ga nu slapen met mijn verdriet. Zelf slaapt het al. Het voelt mij niet. Jaagt het zich op van droom naar droom, zo bang als ik voor dwalende vragen? Ik weet het niet. Ik lig en kijk het zwart in. Ik ben ver van het lijf dat naast me ademt. Ik gebied mijn hersens, tevergeefs, te doven. Zij spinnen een eentonig lied, verjagen slaap maar niet verdriet, dat in zijn droom mijn slaap verbiedt. En als het ontwaakt? Vlucht ik dan? Sla ik? Omhels ik het? Het lichaam naast me beweegt. Het kreunt. Ik ken het niet. - Geert Van Istendael (Voor D)

er liepen twee vrouwen in een straat ze vonden elkaars schoenen lelijk dat is het enige dat ooit tussen hen is gebeurd ze kruisten elkaar keken naar elkaars schoenen vonden die lelijk - Maud Vanhauwaert Uit: Ik ben mogelijk

Vierentwintig uur per dag denkt iets aan jou in mij en vandaag dacht het aan die ene lach van toen ik iets liefs tegen je zei - Lars van der Werf Uit: Versjes van Lars

De muren moeten nog warm zijn van het vuur dat er brandde. Kleren liggen op een stoel, de geuren voor later in de draden opgeslagen. Vergeet geen detail. Zo is het. Zo klinkt het. Zo mild valt het licht. Dit beitelen in steen terwijl het leeft. Het huis moet blijven staan om in te slapen als het weg is. Verzin nu je erin bent hoe het vroeger was. Zet de dingen op hun plaats om terug te kunnen vinden bij gemis. - Ruth van Rossum Uit: Sakasegawa. 2012.

Papa. Vandaag ben ik geen raam, heb ik geen licht en denk ik ‘Het is te laat’. Te laat voor al die dingen waarvan we ooit droomden samen. Het was al langer vijf voor twaalf, nu is het middernacht. Alle mensen gingen slapen en jij werd nooit meer wakker. Ik mis alle dingen die jij nu mist door er niet te zijn. Kon ik het allemaal maar delen door gewoon je deur binnen te wandelen, die knarsend toch altijd open ging. En was je maar de ladder, waarop dat piepnieuw nageslacht omhoog kon klimmen. We houden jou dicht bij ons, omdat we je niet willen achterlaten. Niet kunnen achterlaten. Je bent een deel van ons leven, verweven met ons tot in de kleinste poriën. Het eerste hoofdstuk, alle levenslessen ertussenin en tot op dit eigenste moment. Het is niet enkel mooi om een huis te voorzien voor jouw hart, maar ook om het een echte thuis te geven. En dat doen we. Soms krampachtig, soms met veel verdriet. Maar altijd met liefde. Maar vandaag... Vandaag kon de wereld vol zijn van geluk, ...

we liepen nog even de tuin in we wilden dassen zien, glimwormen we wilden uilen horen, zeggen waar het op aankwam maar de wind ging tekeer in de dennen als een trein die voorbijreed en wij voelden ons achtergelaten op een perron kijk zei je nog hoe de zon opschuift maar het was schaduw daarna vouwden we de stoelen dicht we raapten schoenen uit het gras en deden lichten aan - Miriam Van hee Uit: Achter de bergen, 1996

De migraine sloeg weer toe toen we de tent opbraken en ik moest ook braken en mocht vast van mijn vader op de achterbank van de auto gaan liggen om tot mijzelf te komen en opeens was alles weg en zo ongeveer bij Alkmaar voelde ik me weer OK en mijn zus vroeg of ik weer snel wilde zitten gaan, want iedereen dacht nu dat ze 'enigst' kind was en dat was ze niet en wilde ze ook niet zijn, totdat ze jaren later aan mij vroeg of ik geen migraine had, waardoor ik zou moeten liggen gaan, zodat ze dan niet dachten dat we misschien een stelletje waren. - Mas Papo Inzending poëziewedstrijd

In de stad veranderen de andere mij in Marokkaan. Ik zie ze denken. Maar wat is denken? Dacht afgelopen nacht dat ik een puzzel aan het leggen was; het bleek een afbeelding van mezelf in staat van ontbinding; ik herkende mezelf aan mijn zwarte gympen. Op de radio hoorde ik (een paar jaar geleden) een bioloog zeggen: de natuur is door de warme winter van streek, overal in de stad denken planten dat het lente is. Het helpt een baby in de armen te leggen van een dement mens - baby of huisdier, wetenschappelijk onderzoek heeft het aangetoond, als ik me niet vergis. Ik ken bijna niemand uit de straat waarin ik tien jaar woon. De bovenbuurvrouw zonnebaadt in het zolderraam. We drinken een kop thee. Plotseling zegt ze: de stad weerkaatst in de autoramen als een rommelige boekenkast. - Mustafa Stitou Uit: Het Parool, 7 april 2009.

Zou het op een trage zondagmiddag gebeuren ergens tussen lentegroen en appelbloesem dat ik je ontmoet dat alle wilgen harten dragen dat alle vogels uitgelaten vragen wie, o wie is die glimlach die steeds breder het wonder terugziet in het kabbelende water - Olga Van Akkeren Inzending poëziewedstrijd

Kom, geliefde, bind je haar los, er bloeien meerkoetjes in de singel. Vouw je huis tot een bloem, trek je slippers aan, de tekenen staan gunstig. Ik hoorde op het journaal dat de Paus condooms uitdeelt en de oorlog in het Midden-Oosten is voorbij. Gisteren nog vond ik op de hoek van de Willemstraat een prachtige traan. Maak je bovenste knopje los. Rammel met je sleutels. Heb geen angst. We hebben elk de kou van de winter doorstaan, gescheiden door straten en muren. Hoe zou de zomer ons kunnen deren als we samen zijn? - Alexis De Roode Uit: Gratis tijd voor iedereen. 2010.

Ga de grond in en graaf een kelder enkele meters diep. Je hield altijd al van de donkere geuren van vochtige aarde en rottend blad. Maak nissen in de wanden en zet daarin wat je wilt bewaren. Kortom maak het gezellig. Ga daar liggen, om te oefenen, een paar dagen of een maand. Hoe zal het straks voelen, wat wil je dan onder handbereik om niet te erg alleen te zijn, ontbreekt er misschien nog iets? - Ruth van Rossum Uit: Sakasegawa. 2012.